In tijden van stress en speelplein limiteer ik mijn internetwalhalla enkel tot het bezichtigen van YouTube-clipjes. Na ‘t mooie concertje van vorige week in het Rivierenhof van Deurne krijgt Death Cab for Cutie mijn onverdeelde aandacht en daarom presenteer ik mijn edele publiek met Soul meets body, zodat we allemaal samen een beetje kunnen wegzwijmelen.
Dingen die niet leuk zijn in het leven.
Dat Sara nu officieel tot een einde is gekomen.
Dat de braderij van Herentals er in 2008 weer net zo saai uitziet als in 2007.
Dat een woonstekkie zoeken in Gent zelfs nog minder leuk is dan mijn cursus chemie uit het zesde middelbaar.
Dat woonstekkies in Gent gewoonweg onvindbaar zijn.
Dingen die wel leuk zijn in het leven.
Dat ik vorige week woensdag uitgenodigd was bij An en haar West-Vlaamse amour (want wij zijn beiden Kempense patatjes die weten dat de echt goede dingen nu eenmaal ver gezocht moeten worden) als chaperonne van de petit copain, die samen met enkele vrolijke Taal- en Letterkundestudenten van de Blandijn de nieuwe flat van het koppel van naderbij ging bekijken, en dat door middel van een preischotel. Van dat diner zijn er op de fotoblog van Leen foto’s te vinden.
Dat het vorige vrijdag 10 JAAR PARKROCK (uitroepteken uitroepteken) was, waar de gemiddelde leeftijd 17 was, wij in de krant verschenen in 19-jarige vermomming en waar ik dacht dat Milk Inc. heel de tijd hetzelfde liedje zong, maar blijkbaar lijken al die liedjes gewoon op elkaar.
Dat ik van mijn thesis een officiële 12 heb en een psychologische 13 (maar die uitleg is me net iets te vermoeiend) en dat ben gaan vieren met Frannie door middel van het beklimmen van het dak van haar appartement-huis-ding, daarna door de zee van groene, stakende mannetjes te ploeteren om vervolgens de tram te nemen richting het Zuid en daar een broodje aan het Museum voor Schone Kunsten op te eten tot het Festival Sosjal van haar loverboy begon.
Dat ik vandaag gepintelierd heb met de Bommekes op de braderij en dat terwijl mijn shirtje verkeerd zat. Weeral een verhaal om aan de kleinkinderen te vertellen.
Dat mijn moeder en ik Scrabble gespeeld hebben en dat er spannende woorden uit de bus kwamen, zoals Kaaba, gym, fez en docentenhuis, wat mij maar liefst 60 punten opleverde!
Tot slot, dat ik morgen vier dagen lang mijn tijd zal verdelen tussen Oost- en West-Vlaanderen in het gezelschap van de petit copain en een, laten we hopen, stralend zonnetje. En dat ik een heel klein beetje melig klink, dat kan me deze keer zelfs niks bommen.
Sinds 21 juni ben ik een 19-jarige hogeschoolstudente die als een bakvis kwijlend achter Peter Van de Veire aanloopt en haar vriendinnen één keer per jaar terugziet, en dat op Parkrock. ‘t Klinkt misschien belachelijk, maar zo besef je wel werkelijk dat je alles wat er in de krant staat toch met een dikke korrel zout moet nemen. Ik hebbie gesprokie.
Vandaag heb ik mijn vaderlief verblijd door het huis rond te springen terwijl ik Fascination van Alphabeat een nieuwe dimensie gaf door man- én vrouwenstem te combineren en er ook nog eens uit te zien als iemand die rechtstreeks weggelopen was uit Fame, met een bloemenjurkje, marginale slobbersokken, opa-sleffers en een wollen vestje dat eigenlijk helemaal niet bij het geheel paste. Het is koud, het mag! Vaderlief kon het niet echt appreciëren, maar dat was te verwachten aangezien hij mijn weledele en luidruchtige humor nooit echt kan appreciëren. Sniksnifsnotter.
Best wel grappig, want overlaatst zat ik oude berichtjes van mezelf te lezen waarvan één melding maakte van ’t volgende:
“Vandaag heeft mijn padré 8x (!!!) gezegd dat ik stiller moest zijn. Een record! De achtste keer was hij echt wel geïrriteerd. Toen gilde ik in zijn oor: Pruimtomaat! Ik ben een pruimtomaat! Je moet niet proeven want ik ben een pruimtomaat!”
Dat was in 2004, het heuglijke jaar dat ik de middelbare school mocht verlaten (Nota aan mezelf: we worden echt oud!) maar blijkbaar ben ik nog altijd even luidruchtig als toen.
Enfin, mijn pogingen om in het huis wat vrede en vrolijkheid te brengen mochten niet echt baten en dus heb ik mij maar teruggetrokken achter mijn prachtig witte bureautje met geel en blauwe schuifjes in mijn extreem kinderlijke kamer die sinds mijn 12de eigenlijk niet meer echt veranderd is omdat ik daar veel te lui voor ben en over enkele jaren hopelijk toch wel zelfstandig elders woon en het dus de moeite niet meer is om nog een update uit te voeren. Ik zit hier wat te paperen terwijl het buiten toch wel redelijk koud is zodat het wel een grauwe oktoberdag lijkt in plaats van hartje juni. Beste Frank, ik wil zon en wel nu zodat ik een mooi bruin kleurtje krijg en niet aan de slag moet gaan met van die vieze zelfbruiners omdat anders iedereen denkt dat ik werkelijk aan bloedarmoede lijdt, dankjewelmercibeaucouptoedeloe.
Gisteren heb ik op welgeteld drie uur tijd een paper geschreven over de geschifte erotomanie van Audrey Tautou in À la folie… pas du tout en nu wil ik op twee uurtjes iets zinvols schrijven over de acteerstijl van Jacques Tati. Oui mon général, ik blijf altijd en eeuwig in de Franse stijl. Na het meisje met de jurkjes word ik nu ook die-Franse-film-geobsedeerde-griet maar dat kan mij niet bommen en kartonnen figuren op levensgrote wijze van Guillaume Canet zijn nog steeds welkom, slechts één adres: het mijne.
Het moesje heeft deze middag al helpen koken en probeert nu sudoku’s op te lossen, hoewel ze dat toch wel ontzettend moeilijk vind. Ik heb deze middag geholpen met het operatief verwijderen van een neusgezwel bij een hond en als een echte professional riempjes aangespannen om bloed te trekken om daarna dat bloed met mijn kennersoog te bekijken (“Te donker, dokter!”) en wie weet word ik ooit nog wel een echte, hoewel mijn hersencelletjes daar toch nog wel iets te klein voor zijn want zodra iemand over lymfeklieren en enzymen tegen mij begint te lallen, val ik in slaap. Nee, dan toch liever mijn Tati en Tautou.
Regi en zijn wuvve hebben hetzelfde kapsel. Dat besefte ik terwijl ik op het toilet de Tv Familie zat te lezen (want het toilet is de enige plek waar het lezen van marginale boekjes toegelaten is – dat, en de wachtzaal van de dokter) en dat was dan ook meteen het hoogtepunt van mijn dag.
Ik denk dat ik nu officieel de rotste week van mijn leven achter de rug heb, en het einde lijkt nog niet in zicht. De meest terugkerende zin van de week is: “Maar goed dat gij nu geen examens hebt, meisje!” Dat zou er inderdaad nog moeten bijkomen – het herexamen voor mijn favoriete Parijse chauvinistische trollebol was al erg genoeg, maar gelukkig kreeg ik wat mentale steun van mevrouw Van Wallendael, Erasmus-regelaarster van de Universiteit Antwerpen die echt wel een standbeeld verdient.
Mijn dagactiviteiten bestaan uit douchen, helpen in de praktijk, koken, afwassen, naar het ziekenhuis gaan, nog wat huishoudelijke klusjes doen, naar de bank, naar de bakker, soms naar de post, soms naar de supermarkt, vijf minuutjes rondhangen op Facebook en daar niks nuttigs doen, nog een wasje, als ’t wat meezit met de tijd ook nog wat schoolwerk, avondeten, afwasmachine inladen, nog wat praktijkwerk, weer naar het ziekenhuis om dan samen met de vader een beetje depressief terug naar huis te keren. Ik heb geen tijd meer om degelijk na te denken, maar misschien is dat maar goed ook. Ik zit nu in zo’n fase dat ik zelfs de lezersbrieven van de Dag Allemaal al triest begin te vinden (die zijn sowieso natuurlijk altijd wel triest, op een zielige manier) en me het lot aantrek van de vele miserabele Dag Allemaal-lezertjes waarvan het hoogtepunt van de dag de nieuwste aflevering van Sara is.
En ik heb eigenlijk een ontzettende hekel aan zielige blogposten, dus bij deze ga ik afronden. Volgende keer wil ik beter nieuws, positiever nieuws, leuker nieuws, en daar zullen we dan ook om strijden!
Wat gebeurt er momenteel in mijn meestal toch wel extreem spannende leven (ik ben lid van “I Am Fluent in Sarcasm” op Facebook en wil mijn status hoog houden)? Eigenlijk niet veel, wat nogal te verwachten is in periodes zoals deze, waarin de meerderheid van het studentenplebs studeert en anderen zich bezighouden met hun thesis. Ik behoor tot die tweede categorie. Hoewel; de thesis is bijna af! Hoezee, hoezaa; enkel nog een inleiding en een conclusie en ik kan mij gaan bezighouden met het maken van papers voor vakken met welklinkende namen zoals Dans, performance & gender, Filmacteur/filmster en Cinema & sentiment. Mijn vader roept meermaals per week: “Maar wat voor absurde richting doet gij nu eigenlijk?” en soms moet ik hem toch wel een beetje gelijk geven. Meestal is het alsof ik continue in een aflevering van De Rode Loper zit. Er zijn 168 uren in een week, waarvan ik er 9 les heb. Mij zul je nooit horen klagen over een gebrek aan vrije tijd.
Ik probeer nu van de boterhammenmaaltijd (’s avonds steevast om 17u30, moeder eet een slaatje, vader leest de krant, ik de Humo) een waar feest te maken door mijn eerste boterham te beleggen met ambachtelijke choco van de Delhaize (te vinden in de koeling bij de kaas, allen daarheen dus), de volgende met de suikerloze choco (ook van Delhaize) waarop ik dan enthousiast stukjes banaan kwak om uiteindelijk nog een resem toastjes uit de kast te halen en die vol te smeren met krabsalade. Op echt wilde momenten komt daar nog wat brie bij. En op echt extreme momenten? Dan nog wat aardbeien. Have mercy.
Vakantieplannen, om toch te laten uitschijnen dat ik nog spannende dingen in ‘t vooruitzicht heb. De petit copain en ik hebben besloten dat we op reis gaan naar Spanje. Dat is toch al een stap vooruit want de eerste keren dat erover gesproken werd, kwamen we niet verder dan “We zullen nog wel zien”. Met “we zullen nog wel zien” komt een mens nergens, dat weet ik al langer dan vandaag. Ongeduldigheid is één van mijn slechte eigenschappen, excusez-moi. Maar goed, nu moeten we alleen nog beslissen waar precies in Spanje, er een precieze datum opzetten, hopen dat er nog vliegtickets te krijgen zijn, dan een vliegtuig boeken, dan bij iedereen stoefen dat ik naar Spanje ga, een Trotter kopen omdat die volgens Axl Peleman mensenlevens kunnen redden, 500 liter zonnecrème inslaan, batterijtjes voor de fotokodak vinden, ondertussen ook nog even copain een informatieupdate geven en euh, weg zijn we!
Ondertussen ga ik nog wat aan mijn conditie werken. Er is Start to Run met mijn favoriete kwezel Evy (les 21 – Evy gilt dat ze trots op me is terwijl ik badend in het zweet bijna onder een auto terechtkom – to be continued!), maar Start to Swim is blijkbaar nog niet uitgevonden. Uiterst spannende tip die Google mij gaf: “Zwemmen in water waar vissterfte voorkomt, is niet aan te raden.” Enige woord van toepassing: Duh?
Tot zover het wel en wee van Wuth in deze wannende wijden. Waag!
Eindelijk bergen in Herentals dankzij de stedelijke bouwwerfactiviteit-toestanddingen!
Dankzij Ems ben ik weer helemaal verslingerd aan Instant Street van dEUS. Ik krijg nu echt zin om wat mensen van straat te plukken en samen de choreografie in te studeren en dan te gaan paraderen doorheen the streets of Antwerp.
Omdat mijn thesisdatum uitgesteld is, heb ik vandaag weer op succesvolle wijze niks gedaan. Oei, ai! Met de ouderlingen naar de abdij van Herkenrode getrokken, daarna naar de Kluis van Bolderbergen, om daarna nog een milkshake naar binnen te gieten. Eigenlijk zou je denken dat die twee mij zouden moeten aansporen om te werken voor school, maar ze beginnen zowaar te jammeren als ik niet meega.
Ken je dat, dat je zo’n dag hebt dat je je alles aantrekt? In de Kluis van Bolderbergen lag zo’n boek waar je je gebedjes in kan opschrijven, en hoewel dat waarschijnlijk alleen voor God den lieven heer daarboven bestemd is, zat ik dat ding toch even te doorbladeren en las daar iets van een zekere Olivier die aan God vroeg om eindelijk gelukkig te mogen worden , en een lieve vrouw te vinden om daar een relatie mee te kunnen opbouwen en samen gelukkig te zijn. Man man man: ik wenste die Olivier meteen al het goeds van de wereld toe. Toen zagen we buiten een duif met een ringetje aan haar pootje, die op de grond naar eten zat te zoeken. Een jonge duif die de weg is kwijtgeraakt en haar duivenhok niet meer vindt. Natuurlijk vond ik dat ook weeral triestig. ‘t Is tof hoor, op stap gaan met je dochter!
Ik ben net weer gaan joggen met Evy en eindelijk had die West-Vlaamse kwezel eens voor wat goede muziek gezorgd: Rapper’s Delight van de Sugarhill Gang - als ik mij niet vergis, want dat doe ik wel vaker - en Get Down van de Backstreet Boys. Mmm, bakvisnostalgie! Vrijdagavond hebben la Jella, la Litchi en ik ook al zitten flippen over Everybody, wat toch nog altijd de beste schijf is van de BSB. Jaja, we proberen al heel onze jeugd te herbeleven en hebben de 22 zelfs nog niet gehaald! Die 22, die mag nog even wegblijven. Ik ga nog drie maandjes genieten van die 2 en die 1, dankuwel.
‘Les Ch’tis’ is grootste succes van Franse cinema in België
De film ‘Bienvenue chez les Ch’tis’ is vrijdagavond het grootste succes van de Franse cinema in België geworden. Na dit weekend stond de bezoekersteller op 885.000, zo liet Alternative Films, de verdeler van de film in België, weten. In Franstalig België kwam de film van Dany Boon, een komedie die de spot drijft met de clichés over de Fransen uit het noorden van het land, op 27 februari uit. Sinds de film in België te zien is, heeft Michel Lue van Alternative Films het over een “waar fenomeen”. Volgens Lue slaagt de prent er in “mensen te lokken die anders nooit naar de bioscoop gaan” en gaan velen “de film meerdere malen bekijken”. “De film voert sinds zijn release zeven weken geleden de box-office aan. De cijfers zijn erg stabiel”, aldus Lue, die verwacht dat de film zeker een miljoen filmliefhebbers zal trekken. Eerder werd ‘Bienvenue chez les Ch’tis’ ook al de succesvolste film uit de geschiedenis van de Franse cinema sinds 1945. Het vorige record voor een Franse film stond op naam van ‘La Grande Vadrouille’, een komedie met onder andere Louis de Funès en Bourvil uit 1966. Die film trok 17,2 miljoen bioscoopgangers. ( De Morgen -14 april 2008 )
Tijdens het ik-surf-wat-rond-op-internet-en-noem-dat-thesisonderzoek-doen, kwam ik bij dit nieuwtje van De Morgen terecht. En nu lees ik net op Allo Ciné dat vandaag, 11 mei, de film in Frankrijk al aan 19,5 miljoen verkochte biljetjes zit en bijna Titanic gaat voorbij steken. Mais alors! Afien afijn, zie hier zowat de conclusie van mijn thesis: critici doen lyrisch over de oude theatrale rotten in het vak die de Franse cinema een status hebben gegeven van ingewikkeld, langdradig, speciaal… terwijl de Fransen zelf meer tuk zijn op platvoerse komedies van eigen bodem waarbij ze niet te veel moeten nadenken. En zie, zelfs het buitenland lijkt te volgen!
Maar geen slecht woord over Bienvenue chez les Ch’tis, want een film zonder een spoor van geweld of seks die zo’n potten weet te breken in de box office; die moet gewoon goed zijn. En voor wie er echt geen genoeg van krijgt: la bande annonce! À Bergues, on boit le coco colo!
Doornik, de tweede oudste stad van België (sorry makker, Tongeren was je net voor), de grootste stad qua oppervlakte, met een kathedraal die een mengelmoesje is van gotiek en romaanse stijl (mijn lessen Kunstgeschiedenis waren dan toch ergens goed voor) en het oudste Belfort van België. Denk ik. Materiaal genoeg voor schone plaatjes!
