Ingedeeld onder: ergernis, idiootheid | Tags: muggen, muggenbeetjemeisje, stiekem ben ik echt wel een dierenvriend
Dit is mijn allergrootste vijand van het moment én de oorzaak waarom ik met een hoofd rondloop dat jeukt van hier tot in Tokio. Er zijn twee mogelijkheden, namelijk a) de hedendaagse mug heeft zich ontpopt tot een uiterst superieur wezen dat de frisheid die in onze contreien is gearriveerd overleeft (wat NIET goed is), of b) ik ben te lekker om te weerstaan (qua bloedgeur, bedoel ik dan) en die beestjes doen hun best om te overleven om allemaal eens te kunnen proeven. Grrrrr.
Ik dacht dat de heerlijke herfst deze ettertjes al uitgeroeid had, maar in Gent vliegen ze nog vrolijk rond. Vooral in het huisje waar mijn petit copain woont en vooral in zijn kamer. Wat lastig is voor mij, aangezien ik daar soms vertoef. Feit is dat als er twee mensen in de kamer zijn (mijn copain en ikzelf) de mug altijd mij zal lastigvallen met haar vampiristische neigingen. Dan zijn er nogmaals twee mogelijkheden, namelijk a) van jezelf een bultrug laten maken, of b) onder het dekbed kruipen, zweten zweten zweten en hopen dat de nacht snel voorbij is. Woensdag- en donderdagnacht moest ik beide doen, aangezien ik twee keer dacht dat er wel echt geen mug meer zou zijn en twee keer om drie uur ’s nachts besefte dat een mens soms écht twee keer beter moet nadenken. Nu ben ik ook nog eens iemand die niet goed reageert op een muggenbeet. Je kan gestoken worden door een mug en denken: ach wat, dat beetje is over een uur weer weg. Het is bijna 72 uur later en mijn beten zijn nog niet weg. Aangezien de beten zich bevinden over mijn hele gezicht (met name de wang – 2x – het voorhoofd – maar liefst 3x –) en dan ook nog eens de pols, vinger en enkel, is dat een kleine ramp. Wegens jeuk, bulten en vieze vlekkerigheid. Kortom: ik voel mij slecht op esthetische wijze (en als dat nog geen uitdrukking was, dan is het er nu eentje) en dan ben ik zelfs nog niet geveld door de Mexicaanse griep. Ik durf wedden dat ook dààr die muggen iets mee te maken hebben.
Vrijdagochtend zat het onding tegen het plafond, helemaal dik en volgezogen met mijn kostbare bloed. Laten we zeggen dat De Standaard goed van pas is gekomen. De Kleenex achteraf ook. Lekker puh.
Ingedeeld onder: idiootheid, la vie | Tags: 't Stad is van iedereen, Antwerpen, blabla, de Kempen, druk druk druk, johan hendrik van dale, vakantie in eigen land dat is altijd plezant
Als het doorgaat aan dit tempo, zit ik binnenkort aan deel 5418, maar goed. Kort maar krachtig: morgen verhuis ik naar Antwerpen! Oké oké, niet zo ontzettend officieel want ik blijf nog onder moeders vleugels en in de weekends trek ik dan ook steevast op vakantie naar mijn Kempense geboortestad (die Lakenhalle! de kleine Nete! die oude stadspoorten! schön schön – vakantie in eigen land, dat is altijd plezant), maar van maandag tot vrijdag vertoef ik in mijn nieuwe woonstekkie dat zich nergens anders bevindt dan op de Grote Markt van Antwerpen himself of herself of onzijdigself of welk geslacht die Marktlijkheid ook moge zijn. Nog een discussiepunt is dat ik de eerste week ook nog in de Kempense Hotness blijf omdat het academiejaar nog niet officieel begonnen is en ik hier dus nog de madre en de padre entertain met mezelf, oh geweldige persoonlijkheid die ik toch wel ben. Alle gekheid op ’n stokje (ik hoop trouwens ook dat de enthousiaste lezers van een beetje lichtvoetig sarcasme houden, anders gaat men nog foute dingen over mij denken), ik heb hier ook nog een quasi drukke agenda momenteel. Aanvragen indienen, Facebook onderzoeken, blogs lezen, mijn kast uitmesten, de kamer opruimen, terug met Evi op stap gaan (Start to run – here I go again!), de theaterboekjes uitspitten, naar de infodag van mijn richting gaan (joy joy joy), naar de grotten van Han trekken (qua coolheid is dit toch echt wel onovertrefbaar – de enige attractie in Vlaanderen die 3 sterren krijgt in de Michelingids, howliemowlie!) en af en toe toch ook al wel mijn Antwerpse woonstek wat personaliseren. Het leven van de student met vakantie is duidelijk hard, zeer hard.
PS. Mijn goede vriend Van Dale zegt dat “markt de; v(m) –en” is. Merci, Johan Hendrik, daar zijn we vet mee.
Ingedeeld onder: la vie | Tags: amour, Baywatch, blabla, candlelight dinner parties, dag tripper, ik ben blijkbaar een alcoholieker, lijstje, ray ban wayfarer folding rb 4105, reisje, speelplein is fijn, unief, verjaardag
• Eind juni kwam iedereen plots op de proppen met allerhande etentjes en BBQs en had ik plots terug een sociaal leven!
• Begin juli kwam mijn promotor ook met geweldig nieuws over hoe geweldig elitair de universiteit wel is en hoe geweldig dom ik blijkbaar ben en hoe geweldig mijn vakantie verpest zou zijn!
• Dat geweldige nieuws liet ik niet te hard aan mijn hart komen en we vlogen prompt in de boeken, want dom willen we niet genoemd worden!
• Dat geweldige nieuws zou ook mijn portemonnee niet naar de boem helpen dus werd het vakantiewerk niet afgezegd en knutselde ik vijf dagen lang macramébandjes bij de speelbus en trok ik vijf dagen het bos en de stad in op het speelplein. En warempel, het was dolle pret! (En dat is voor een keertje echt niet sarcastisch bedoeld!) En het verdient goed! (Ook niet sarcastisch!) En ik kroop om 22u30 in mijn bed en stond om 7u op, en vond dat allemaal niet erg! (Oef, daar is het weer – ik dacht al dat ik m’n sarcasme helemaal kwijt was.)
• Wanneer ik dan een vrij weekend had en de petit copain een vrije dag, trok ik naar het verre Veurne aldaar in de buurt gelegen van de Belgische kust en brachten wij onze dagen door met etentjes en kermissen en tripjes naar Gravelines (waar er niks niks niks te zien was) en Bergues (“le coco colo!”)
• Na mijn vakantiewerk verbleef ik ook in Veurne wanneer de petit copain geen vrije dag had, en tokkelde aldaar aan den bureau van mijn liefhebbende jongeheer verder aan het geweldige nieuws van mijn promotor dat mijn vakantie een klein beetje verpest heeft.
• Wanneer ik dan pauzes had, ging ik de liefhebbende copain bezoeken op het strand van Sint-Idesbald, alwaar hij in rode Scapa-outfit en bruin velletje de mens redt van woeste golven en hevige windstoten. Baywatch: het leven zoals het is!
• Daarna was ik ook nog eens jarig, wat nou niet meteen zo’n heuglijke gebeurtenis was omdat mijn promotor met een geweldig nieuwtje mijn vakantie een beetje verpest heeft en ik er op die dag ook aan wilde werken.
• Wel kreeg ik mucho megaveel ohmygoddie wow cadeau’s en krijg ik het vermoeden dat mijn familie en vriendenkring denkt dat ik een alcoholieker ben: een miniflesje witte wijn die er zeer smakelijk uitziet (mm!), een fles porto (mmm!), een fles Mercier Brut Rosé die mijn zus in de Champagnestreek gekocht had (mmmm!) en een fles zoete Pellehaut (mmmmm!). Je hoort mij niet klagen.
• En neen, ik heb geen Ray Ban Wayfarer Folding RB 4105 gevraagd of gehad. De prijs viel namelijk niet mee en mij kennende zou dat ding meteen kapot zijn. Snik! Maar ik heb nog steeds een fijne zonnebril van 15€ van WE, die mij ook beschermd tegen opdringerige UV-stralen en dergelijke. Geen paniek, ik ben beschermd!
• Dan was er ook nog mijn candlelight dinner party (“The Bucket residence, lady of the house speaking!”) voor de vrienden en het jaarlijkse familiefeestje, alwaar de nonkels en tantes zich teut drinken en aangebrande verhalen vertellen. Hohoho!
• Het goede nieuws is dat het geweldige nieuwtje van mijn promotor vandaag is ingediend!
• En tot slot, dat ik over drie dagen voor twee weken naar Bretagne vertrek met de petit copain, om aldaar de campings en gastenkamers vrij te maken met mijn ongeremde Kempense enthousiasme en sneeuwwitte velletje. Woewoewoe!
Als u na dit ongebreidelde en vermoeiende Kempense overenthousiasme nog niet bent afgehaakt, bent u trouwens een dappere bloglezer. Proficiat!
Ingedeeld onder: la vie | Tags: ik hou soms van de mode, kwijl, ray ban wayfarer folding rb 4105, verjaardag, zonnebril
Normaal gezien hou ik niet zo van het idee dat “wat de celebs dragen, moet iedereen dragen”, omdat ze vaak nogal slaafs de mode volgen (saai) en ik meestal niet zo dol ben op wat de mode ons dicteert. Het fenomeen ‘legging onder een rokje/jurkje’ heeft elke verkoopster me proberen aan te smeren, maar ik ben er nooit voor gezwicht. Skinny jeans? Aangezien ik ‘n hekel heb aan jeans (en broeken in ‘t algemeen eigenlijk), is dat zelfs nooit een optie geweest. Maar ik moet wel eerlijk bekennen dat ik fan ben van de gladiatorsandaaltjes die nu alle etalages en modeboekjes sieren – hoewel die dingen me waarschijnlijk absoluuuuut niet staan – en waar ik echt van begin te kwijlen, is de Ray Ban Wayfarer Folding RB 4105 (als we echt gedetailleerd willen doen).
Wat is dat ding moooooooooooi. Elke keer als ik een celeb signaleer in de Glam*it met zo’n ding op z’n snoet, wil ik het prompt van de pagina rukken en op mijn eigen hoofd drukken (dat rijmt). Het mooie is dat ook mannen met deze Ray Ban Wayfarer staan (zoals bepaalde vampiers kunnen getuigen) en dat zo’n ding tijdloos is. Plezier voor iedereen, altijd! Njam njam. Ik heb geen idee van de prijs, maar als die een beetje meevalt én als ik met zo’n Ray Ban Wayfarer Folding RB 4105 sta (wat ook waarschijnlijk weer absoluuuut het geval niet zal zijn), dan durf ik, jawel jawel, dat ding een plaatsje geven bovenaan mijn verjaardagslijstje. Mmmm.
Ingedeeld onder: idiootheid | Tags: blabla, nokia 3310, gsm, technologie, ik ben tegen de wegwerpcultuur
Geloof het of niet, maar technologie doet mij niet veel. Niet dat ik daarmee bedoel dat ik weken zou kunnen overleven zonder stromend water of elektriciteit (één dag zonder douche is voor mij al genoeg om gillend het huis rond te rennen), maar dat alle nieuwste snufjes en gadgets zo’n beetje aan mij voorbijgaan. Wel kijk ik altijd kwijlend toe als mensen hun Mac tevoorschijn toveren: wat zijn die Apple-laptops toch glanzend en netjes en zo bijzonder voor mensen-die-al-sinds-hun-12de-opgescheept-zitten-met-Windows-dingen, zoals mezelf. Zeker nu ik sinds anderhalf jaar in het bezit ben van een Acer waarop Windows Vista staat, het grootste onding uit de geschiedenis der computers, lijkt me zo. Internet Explorer dat plots besluit om alle pagina’s af te sluiten, of één pagina 500x te openen, of 5 minuten nodig heeft om Windows Media Player op te starten, etc etc, drama’s alom. Ik heb sinds twee jaar een mp3 waaraan ik eerst niet wilde toegeven, aangezien mijn discman het nog prima deed, maar toen al mijn cd’s krassen begonnen te vertonen en dat ding ook wel moeilijk in mijn sjakos paste (’t is een gezeul, niwaar?), heb ik ‘m toch maar op mijn kerstlijstje gezet. Vorige week stond ik in een tv-hifi-video-elektro-multimedia-Vandenborre-uheeftgoedgekozen en ontdekte ik dat mp3s er tegenwoordig ook alweer helemaal anders uitzien dan het prehistorische ding in mijn sjakos.
Maar vooral in de gsm-wereld ben ik echt niet meer mee. Sinds 2002 loop ik rond met een Nokia 3310. Als die Nokia 3310 ooit kapot gaat, zal ik – na zeven jaren trouwe vriendschap – bittere tranen huilen. Want een Nokia 3310, beste mensen, kan bellen en smsen. Echt waar. Niks meer, niks minder. Moet een gsm iets anders doen dan dat? Er is geen fancy kleurenscherm dat eerst moet geactiveerd worden, neen, mijn Nokia 3310 toont altijd trouw het uur zonder dat er eerst op 5 toetsen gedrukt moet worden. Je kan er geen foto’s van walgelijke kwaliteit mee maken. Hij moet geen uren nadenken om bij de inbox te komen (zoals de één-jaar-oude gsm van mijn moeder, ha!). Er kunnen maar liefst 15 smsjes op, waardoor de mooiste smsjes altijd meteen binnen klikbereik zijn en de andere rommel meteen de deur uitgesmeten wordt. Maar het allerbeste, mensen, is dat zo’n Nokia 3310 de sterkste gsm der gsms is. Al zeven jaar lang staat hij mij bij, in weer en wind, en nog vertoont hij geen krasje, geen vertwijfeling, niks. Een prestatie wanneer je de gsm bent van zo’n kluns als mezelf. Wekelijks bonkt hij wel eens tegen de grond (waarvoor sorry, lieve Nokia 3310, maar ach, ik doe het werkelijk niet expres). Trouwe dienst, zijn geld meer dan waard. Dat is kwaliteit, beste mensen.
Mijn Nokia 3310 is dan ook mijn pronkstuk. Een antiquiteit, als het ware. Als mensen hem aanschouwen, grijpen ze hem vast en gillen dat ze ook zo’n oude Nokia willen die nooit kapot gaat. Waardoor het ego van mijn teerbeminde Nokia 3310 vast wel een beetje gestreeld wordt. Hij is een toonbeeld van sterkte en dapperheid. Mijn pre-wegwerpcultuur-gsm’etje, klaar voor de volgende zeven jaren!
Ingedeeld onder: culturele toestanden, la vie | Tags: animatie, familie, neefje, youtube
Vanavond ging ik op YouTube (bron van animatie, inspiratie en vooral anti-verveling!) nog eens op zoek naar de filmpjes die mijn neef Maarten moet maken voor zijn studie Animatie aan het RITS. Hij specialiseert zich in de stop motion-techniek. In zijn eerste jaar maakte hij, samen met 3 andere jongens, dit geweldige filmpje, Eduard:
Ook deze is heerlijk, het Agadoo-tekenfilmpje. Nu is hij aan ‘t werken aan zijn afstudeerfilmpje, wat betekent dat ik daar weer lekker naar uit kan kijken (gnaha), en hier ook ‘n beetje kan trots zitten wezen op mijn getalenteerde familieleden (meer gnahaaa)!
In een oude Flair, die zich tussen de ‘toiletlectuur’ bevond op onze badkamer, las ik dat er een Deense vereniging is, genaamd B-Society. Ze zouden ijveren voor de belangen van de -hou u vast aan de takken van ‘t water- avondmens, ofwel -u raadt het al- de B-mens. Het is namelijk psychoterreur om het land voor zonsopgang het bed uit te jagen. Daarom worden er steeds meer initiatieven uit de grond gestampt, zoals B-scholen en B-crèches.
| Je bent een ochtendmens, ofwel extreem A, wanneer je… - ingetogen, eerlijk en zorgvuldig bent - goed scoorde op school - houdt van structuur en rommel haat - geen pepmiddelen nodig hebt |
Je bent een avondmens, ofwel extreem B, wanneer je… - nogal losbandig leeft - wel eens last hebt van depressieve buien, uitstelgedrag en vraatzucht - creatief, impulsief en behoorlijk aanwezig bent |
Aangezien ik mezelf herken in allebei, kan ik daaruit waarschijnlijk alleen maar concluderen dat ik een ‘dagmens’ ben? En wat bent u?
• Er staat een thesis op het programma die zo’n 25 000 woorden lang moet zijn en op 25 mei moet binnen zijn. Momenteel zit ik aan 18 395 woorden en heb ik dus nog 9 dagen om minimum 6605 woorden bij elkaar te tokkelen. Nu ik dat zo uitreken is dat heel wat minder dan ik dacht, dus bij deze doen we een kleine vreugdesprong. Obladee, obladaa!
• Na 25 mei heb ik nog welgeteld 7 dagen om mijn stageverslag bij elkaar te typen, dat zo’n 5000 woorden lang moet zijn. Aangezien de officiële datum 1 juni is, en dat Pinksteren is, neem ik automatisch aan (wat misschien niet zo slim is) dat de deadline verschoven is naar 2 juni, wat mij weer 24 uren extra geeft om dat ding in elkaar geflanst te krijgen. Oi.
• Ondertussen probeer ik tussen de tokkelbuien door nog wat meer te tokkelen aan mijn kennismakingsformulier voor de Master Cultuurmanagement. Dat houdt in dat ik al mijn diploma’s bij elkaar heb moeten sprokkelen om te weten te komen wat voor soort onderscheiding ik behaald heb, nu zit na te denken over mijn persoonlijke interesses (West-Vlamingen, ik bedoel, theater, theater, theater, en oh ja, de Franse cinema, hoewel ik denk dat mijn adoratie voor mijnheer G. Canet hen niet meteen zal interesseren) terwijl ik ook nog eens een creatief essay probeer te schrijven waarin ik mijn goede en zwakke kanten belicht, mijn motivatie voor de opleiding, mijn professionele toekomstplannen (werk proberen te vinden? wat anders?) en eventuele “andere nuttige informatie” (ik ben 1m73 groot, heb 6 katten en een half en droeg van mijn 12de tot mijn 14de blokjes? ). Gniiiii.
• En ik hoop dat ik niet te laat ben met dat formulier, want “in mei gaan ze iedereen contacteren voor een eerste gesprek”. Fubar?
• Alsof dat nog niet genoeg is, moet ik ook nog de tijd vinden om mij kandidaat te stellen voor de summerschool van Het Theaterfestival, want ik wil één van de 10 uitverkorenen worden die mag meedoen met de workshop dramaturgie. Deadline: 31 mei. Ungh.
• En hoewel ik heel de tijd achter mijn computer zit (Windows Vista est le cac), zou ik eigenlijk de straten van Gent moeten zitten doorcrossen op zoek naar een degelijk en sociaal kot, waar ik volgend jaar de time of my life zal hebben op sociale kotfeestjes met allemaal nieuwe sociale kotvrienden die sociaal doen in de sociale keuken. Valt het op dat ik dit jaar op een ronduit asociaal kot zat? Pfffft.
• Man, ik bedenk ook net dat ik ook nog mijn ticket voor de Gladiolen moet kopen, is serieus moet beginnen nadenken over mijn reis van dit jaar, mails moet sturen naar 1000 mensen die ik al een hele poos niet meer gezien heb, mijn kamer echt eens zou moeten uitmesten en mij eigenlijk ook zou moet haasten omdat ik over een halfuur in de stamkroeg verwacht wordt voor een date met de vrouwelijke vriendjes… Ai ai ai ai ai!
