Hoort bij: Zonder categorie | Tags: één, heart & soul, oud belgië, televisie
Eén verwent ons weer met heerlijke fictiereeksen. Vanavond bijvoorbeeld wordt de laatste aflevering van Oud België uitgezonden. Waarom dat goedje zoveel negatieve commentaar kreeg, is mij een raadsel. De cinematografie is super, de close-ups magistraal en het verhaal heel ontroerend. En ja, dat ‘Antwaarps’ is voor sommigen misschien compleet onverstaanbaar, maar het zou ontzettend onrealistisch geweest zijn om een stel Antwerpenaren in de jaren ’70 perfect Algemeen Nederlands te laten spreken (volgens mij is het dat zelfs nog anno 2010). Ik heb compleet geen problemen met dialecten in series: de 888-teletekstfunctie biedt raad en je leert je medemensen beter verstaan. Misschien eens een serie over bierboeren in Poperinge maken? Kan leerrijk worden!
Doe zo verder, Stany en Peter, want ik ben fan.
Maar nog zoiets lekkers is Heart & Soul, dat één uitzendt op zaterdagavond en door de BBC gemaakt werd onder de naam All the small things. Dat is inderdaad een liedje van Blink 182 en dat werd inderdaad ook al gezongen in de serie. Coolio! Het gaat over een koordirigent, Michael, die plots een jonge sopraan leert kennen en besluit dat het gras blijkbaar daar toch wat groener is. Niet alleen zijn vrouw Esther wordt wandelen gestuurd, ook enkele mensen uit het koor die (volgens Michael en zijn nieuwe vlam) niet perfect kunnen zingen, mogen ook vertrekken. Esther besluit om samen met haar zonen, enkele andere hippe mensen en de arme stakkers die door Michael gedumpt waren, een nieuw koor op te richten waar rockgitaren welkom zijn. Enfin, dat is dus mijn nogal wollige samenvatting, mijn excuses. Vooral geweldig is dat ze moderne liedjes in een koorjasje gieten, waardoor die (naar mijn bescheiden mening) beter gaan klinken. Kijk, luister en oordeel zelf: in onderstaand clipje ziet u hoe Esther het heft in eigen handen neemt en Swing swing van The All-American Rejects een nieuwe dimensie geeft. Wat een poëtische tekst heeft dat liedje trouwens! Was het maar alweer zaterdag, zucht.
Vrijdagavond ben ik naar Avatar in de Kinepolis in Gent gaan kijken. Dat is moeilijker dan het klinkt. Vooral heel omslachtig. Je moet al goed op voorhand uitkienen wanneer je wil gaan. Dan moet je naar de Kinepoliswebsite surfen (ja, cinema is niet voor de technofoben onder ons) en daar goed op tijd je plaatsje reserveren en je tickets betalen, als je toch nog een beetje degelijk wil kunnen zitten. Ik bestelde om 10u ’s ochtends op vrijdag mijn tickets en had de chance dat er op de allerlaatste rij nog 2 plekjes naast elkaar waren, anders hadden we vanvoor moeten zitten – en dat is een grote njet voor mij. Mijn nekspieren doen daar pijn van, aangezien je je hoofd heel de tijd heen en weer moet bewegen omdat je te dichtbij zit en de ondertitels niet kan lezen zonder, ja, hoofdbewegingen te maken. Cinema mag geen sportieve bezigheid zijn! Cinema moet potverdekke ontspannend zijn! Enfin, wij waren dus lucky bastards met onze min of meer degelijke plaatsen. We betaalden met bioscoopcheques die we ooit nog hadden cadeau gekregen, wat betekende dat je een code moest invoeren die op de cheque stond. Een lange code, waardoor er ook nog eens goed moest nagedacht en herlezen worden. Omdat we hip en cool en duidelijk met onze tijd mee zijn, gingen we dan ook nog eens in 3D kijken, waarvoor je dan nog eens 2€ extra moet bijbetalen – per persoon. Dat betekent dat je dan na het plaatsuitkiezen, het reserveren en het code-intikken ook nog eens een bankkaart moet bovenhalen en een betaling van 4€ moet verrichten. Zucht, kreun, puf puf puf. Als dat dan allemaal in orde is, moet er ook nog eens een printer aangesloten zijn aan je pc – wat niet zo vanzelfsprekend is als je een laptop hebt, maar gelukkig wel het geval bij de laptop van mijn petit copain. Oeffffff. Jaja, van die verrichtingen moest ik toch wel heel de dag bekomen.
Voordeel van het systeem? Dat je zo laat mag komen als je wil en toch nog op jouw degelijke plek kan gaan zitten. De arme stakkers die niet gereserveerd hadden maar wel erg op tijd in de cinema waren, maken nu obscene gebaren in mijn richting, want die zijn daar natuurlijk vet mee. Mijn conclusie is dat Kinepolis voor de technologische reservatiefreakjes een droom is, de spontane cinemaliefhebbers kunnen zich beter wenden tot de Sphinx of de Studio Skoop (die trouwens oerdegelijke kwaliteitsvolle films brengen in een ontzettend leuke sfeer).
Door al deze poeha zou een mens nog vergeten dat hij naar een film ging kijken. Mijn tip van de dag is: Kijk niet naar de trailer van Avatar. Die trailer is namelijk slecht, oh zo slecht. Wat mijn persoonlijke opinie is, misschien zijn er nog mensen die kennis van zaken hebben wat betreft trailers en dit het meest goddelijke ding ooit vinden. Ik heb naar de trailer gekeken nadat ik de film heb gezien, wat goed is, want anders had ik waarschijnlijk niet willen gaan. De trailer is namelijk misleidend, want de film is goed. Heel goed. Dat is natuurlijk ook weeral mijn persoonlijke opinie. Ja, er zijn heel veel dingen waar je je vragen bij kan stellen (ik zou geen vijf jaar in een ruimtetuig willen zitten – maar ik heb natuurlijk ook geen geduld – en ik zou zeker niet naar een planeet willen gaan met een naam als Pandora – geef toe, met een naam zoals Aphrodite zouden ze toch een stuk meer soldaten lokken? of kent men in de toekomst geen Griekse mythologie meer?) maar wat was dat allemaal mooi gemaakt! Wat zorgde dat 3D-effect voor een indrukwekkend, euh, reliëf! Wat waren die Na’vi funky grote smurfen! Plus, ik heb me geen moment verveeld, wat toch ook al een prestatie is voor een film die 162 minuten duurt. IMDb vertelt mij ook dat “Each frame (1/24 of a second) of the CGI scenes took an average of 47 hours to complete” waardoor mijn respect voor James Cameron (en zijn crew) alleen maar groeit. Goed gedaan, banaan!
Hoort bij: culturele toestanden, film | Tags: alle mensen zonder centen zitten in de cinemaaaa, eten, examens, films, oh roel where are thou, unief
Anno 2010 heb ik totaal geen idee welke films er prijzen moeten winnen. Ik heb zelfs totaal geen idee welke Franse films er prijzen moeten winnen, wat zo’n beetje het einde van de wereld betekent, want ik niet weten wat voor Franse films er dit jaar in de zalen hebben gedraaid ?! Het is nota bene deredactie.be, mijn dagelijkse bron van Verlichting die Roel Van Bambost heeft buiten gesmeten (ja lieve Roel, we missen je nog steeds, je gaf het middagjournaal op woensdag toch altijd net dat tikkeltje meer met je filmige recensies), die mij moest informeren wie er naar huis ging met de Golden Globe en mij ook liet weten dat Un Prophète een grote kanshebber is bij de Césars. Dankjewel deredactie.be, zonder jullie zou ik een beetje minder mens zijn. Vorig jaar heb ik trouwens maar 50 films gezien. 50! Op 365 dagen! Hitchcock draait zich om in zijn graf. Gelukkig ben ik niet echt een Hitchcockfan, pfioew. Nu draait mijn filmprofessor zich om in zijn graf, hoewel die nog niet dood is. Gelukkig! Het is namelijk een fijne mens. En een jonge mens ook.
Enfin, we dwalen af. Terug naar de essentie van dit postje. Mijn goed voornemen voor 2010 is dan ook om meer films te zien – en liefst wat meer in de cinema. Komt dat voornemen even goed uit, want in januari kwamen de studio’s plots op de proppen met allemaal films die ik wilde zien! Hoewel, eigenlijk kwam het slecht uit, want in januari had ik examens. Maar, dat is ook weeral niet helemaal waar, want januari is nog niet voorbij, en mijn examens al wel!
Enfin, we dwalen wederom af. Ik besloot dus om eens te onderzoeken welke films ik voor mijn ogen geserveerd wil krijgen. En dat is best wel wat. Zo wil ik al een hele tijd Avatar van James Cameron zien, liefst in 3D, omdat dat ding ook overal maar prijzen zit te winnen. In De Morgen (nog zo’n bron van Verlichting: die heerlijke columns, die wijsheid die me om de oren vliegt, die goddelijke recencies – ja, u begrijpt het, ik ben fan) verscheen er ook nog een fijne recensie van Coco Chanel et Igor Stravinsky van Jan Kounen. Ja, dat is een Franse film! Maar aangezien ik Coco avant Chanel van Anne Fontaine, bouwjaar 2009, gekregen heb voor Kerstmis, zal ik eerst dat goedje maar bekijken, want anders krijg ik misschien nog een overdosis Chanel n°5 binnen. Dossier K (Jan Verheyen) zou ik misschien ook nog eens moeten zien, want de Vlaamschen filmindustrie moet gesteund worden, maar De Helaasheid der Dingen (Felix Van Groeningen) moet ik ook nog zien, dus moet ik dat eerst misschien ook maar doen. Dan: een must see. Mr Nobody van Jaco van Dormael. Humo werd helemaal lyrisch van deze (naar ’t schijnt) heuse parel, de voorstukjes beloven ook veel goed. Plus, van Dormael is een Belgische cineast. Steunen, die handel! Sherlock Holmes van Guy Ritchie (in een vorig leven Mr Madonna) wil ik ook nog wel zien op een avond dat ik niet wil nadenken. Tot slot is er nog Where the wild things are van Spike Jonze. De foto’s van deze film zagen er zo ontzettend mooi uit, dat ik prompt weg begon te dromen over (schattige) monstertjes op een verlaten eiland. Ik hou van harige dingen, mijn katten zijn daar niet zo stille getuigen van.
U ziet het; het leven van de studente die net haar examens afgerond heeft, is hard. Maar wees niet jaloers! Wanneer de andere blokkers eindelijk hun vakantie hebben, zit ik alweer op de universitaire bankjes. Dan mag u even aan mij denken, terwijl u zich met Nacho Bugles en Philadelphia/geitenkaas in de zetel of de cinemastoel nestelt. Mmmmm.
Hoort bij: la vie | Tags: cultuur met grote en kleine k, ergernis, examens, ik ben lekker dom, koken met cursussen, stress, unief, vtm maakt soms echt wel mijn dag
In de afgelopen dagen is er mij al een boeketje recht, een vleugje culturele politiek, een snuifje algemeen management, een bodempje marketing, een lepeltje financieel management en een el human resource management aangeboden, dat vandaag afgeroomd werd met een zeefje boekhoudsel. Vrijdag komt er dan de kers op de taart en moet ik nog wat kritisch reflecteren over het wel en wee in de cultuursector. Sommige dingen lagen toch wel een beetje zwaar op de maag. Dat boeketje recht bijvoorbeeld, met giscorrectie, zou er wel eens langs de verkeerde kant kunnen uitkomen. Het vleugje culturele politiek daarentegen was wel in de sjakos – denk ik – met mijn vraag over het Vlaams Fonds der Letteren. (Mijn mailbox liet mij trouwens net weten dat het Vlaams Audiovisueel Fonds een directeur-intendant zoekt. Mijn moeder zei meteen dat ik moest solliciteren maar ik vrees dat simpele 23-jarige meisjes die nog zitten te zwoegen boven hun cursussen en weinig of geen levenservaring hebben écht niet in aanmerking komen.) Het snuifje algemeen, het bodempje marketing en het lepeltje financieel kwamen allemaal tesamen met een overweldigende kracht over mij heen, bezorgden mij een zeer traumatische dag en deden mij bidden tot God dat het werkstuk goed genoeg was om alle punten hoppaaaa naar boven te trekken. De el human resource management was ook kop of munt, met een goede presentatie en een schriftelijk examen waar we onze twijfels bij hebben. De afroming gebeurde deze ochtend, bij het examen boekhouden, waar ik bij de eerste vraag al de klopper verloor (“matching principe”… neeeeee!) en ‘m dan maar terug van de grond raapte bij de volgende vragen. Mijn balansen waren in evenwicht, maar blijkbaar hadden sommige mensen andere cijfers. Sommige mensen hadden dan weer dezelfde cijfers.
Wat kan het leven toch spannend zijn.
De kers op de taart moet maar wachten. Vandaag lig ik in mijn zetel en ben lekker lui. Vandaag zijn andere dingen vele belangrijker. Vandaag hou ik mij bezig met ultieme levensvragen, zoals “Wie vliegt er vanavond uit bij De Designers?” en “Waarom is Laura in de Oscarwaardige telenovelle David plots zo’n bitch geworden?” Vandaag ben ik heerlijk dom.
Tiktaktok doet de grote enge klok. Een jaar is zo voorbij, een kerst/blokvakantie nog sneller. Dachten we twee weken geleden nog: “Ach, dat examen recht, daar maken we ons 3 januari pas zorgen over”, dan denken we vandaag – 3 januari – “PANIEEEEEEEEEEK”, gevolgd door een tuuuuuut. Lichte hartstilstand, meteen weer in orde door vrolijke gedachten aan chocolade, katten, het liefje, etc. Het leven is mooi, laten we dat in deze donkere periode vooral in ons achterhoofd houden.
Met Oudjaar heb ik ook nog even proberen te ontdekken hoe mooi het leven wel kan zijn. Ik nam afstand van mijn juridische readers, want hoewel we de afgelopen twee weken toch intiem waren en elkaar nu (hopelijk) tot in de details kennen, moet een mens soms “neen” durven zeggen. En neen was het dus. Ik reed met de auto de 175 kilometer die mijn petit copain en ik van elkaar verwijderd zijn wanneer we niet op kot zitten (wanneer we op kot zitten, zijn we slechts 59 kilometer van elkaar verwijderd – u begrijpt dat ik mensen die zeiken dat hun lief vijf hele straten verderop woont, de kop in wil slagen) en genoot daar best wel van. Geen files, goede muziek, een flits en een knal en de Westhoek ligt plots in je achtertuin. Jaja, soms ben ik echt heel erg positief ingesteld. Oudjaar op zich was goed. Televisie op de achtergrond, bubbels, diner met 9 personen, wijn, vuurwerk dat werd afgestoken door buurtbewoners, dessert, een eigen versie van De Slimste Mens ter Wereld (ik weet dingen!) om om 4u eindelijk mijn tijdelijke beddestee in te ploffen. De dag nadien de 175 kilometer die mijn petit copain en ik van elkaar verwijderd zijn weer overbrugd, wederom met goede muziek op de achtergrond, geen files en heel veel mensen die duidelijk niet kunnen rijden.
Morgen mijn eerste leven of dood-proef. Je zou denken dat een mens na zes jaar studeren al wat gewoon is, maar dit is het eerste examen dat ik moet afleggen op een computer (en niet omringd door mijn liefdevolle balpennen en mooi witte papiertjes), mét giscorrectie. Lees: If you don’t know a thing, you got nothing. Zei ze in haar allerbeste Engels. En dan nog een vak als recht, wat mij eigenlijk a) geen kluuten interesseert, b) geen ballen interesseert en c) mij niet ligt. Echt niet.
Vanaf 13u mag u voor mij duimen, vanaf 17u mag de duim weer naar beneden.
Ondertussen zal ik ook voor u duimen. Post uw examenrooster na de bieptoon, mijn Kempensche kaarskes doen de rest. Succes, studentenvolk!
Schaamteloos gestolen van Maaike, die het dan weer heeft overgenomen van Lilith. Ik heb er trouwens nog een vraag tussen gefoefeld, die ik zeer relevant vond voor mezelf. En dat ik een lijstjesgriet ben, wist iedereen waarschijnlijk al wel.
1. Wat deed je in 2009 dat je nooit eerder deed?
Helemaal naar Bretagne gereden – helemaal doorheen Bretagne gereden – helemaal terug van Bretagne gekomen. Ik heb al bijna vijf jaar een rijbewijs, maar pas na dat reisje durf ik te zeggen dat ik een degelijke chauffeur ben.
Ik ben ook eindelijk iemand gaan bezoeken die op Erasmus/Socrates/whatever zat – ik heb dat namelijk al aan 5 of 6 mensen beloofd, en ’t is er nooit van gekomen. Een West-Vlaamse meid in Pavia was eindelijk de gelukkige!
Tot slot, eindelijk praktisch inzicht krijgen in de cultuursector, mede dankzij een interview met Anciaux in zijn keuken.
2. Heb je je goede voornemens waargemaakt en ga je er dit jaar nieuwe maken?
Werk zoeken en hopelijk vinden. Mijn fotokodak wat meer bovenhalen, iets wat ik in 2007 en 2008 wel de hele tijd deed. Meer films zien. Meer bloggen. Én meer sporten. Ja, de petit copain zal het graag horen.
3. Is er iemand in je naaste omgeving bevallen?
De jongere garde van de neven en nichten begint nu ook met een kroost uit te bouwen. Ik herinner me Lowie van neef T., Lukas van neef G. en Lucas van nicht G. De L is duidelijk een populaire letter, net zoals de evangelistennamen.
4. Is er iemand uit je naaste omgeving overleden?
Nee.
5. Welke landen heb je het afgelopen jaar bezocht?
België (ik heb het land meerdere keren helemaal doorkruist en mensen daadwerkelijk bezocht!), Nederland, Frankrijk, Duitsland, Italië.
6. Wat wil je in 2010 dat je niet had in 2009?
Meer innerlijke rust, maar misschien is dat eerder een goed voornemen.
7. Welke data van 2009 staan in je geheugen gegrift?
Geen idee. Ik herinner me dat ik vaak uitkeek naar kleine dingen die we gepland hadden: 27 maart vertrek naar Pavia/Milaan/Bergamo, de première van onze revue op 26 april, vertrek naar Bretagne op 8 augustus, de eerste schooldag (oh goodie!) op 21 september en het huwelijk van mijn zus op 14 november.
8. Wat was je grootste verwezenlijking van 2009?
Ik heb eindelijk geleerd om wat voor mezelf op te komen. En mijn eigen mening leren formuleren en durven uiten. Meer vegetarisch gegeten. Oh, en mijn cv verder uitgebouwd! Praktijkervaring opdoen, networking,…
9. Waarin heb je het vaakst gefaald?
Ik zou nog meer voor mezelf moeten leren opkomen – vooral bij leeftijdsgenoten. Bij volwassenen heb ik daar eigenlijk veel minder problemen mee. Ook zou ik gezonder moeten leren eten.
10. Ben je ziek geweest of gewond?
Niets ubervreselijks, gewoon een paar neusverkoudjes en kleine kwaaltjes. Begin december wel een rottig virus gekregen waardoor ik 10 uur aan een stuk moest overgeven, diarree had en niet kon slapen van de misselijkheid. Tot de dokter mij kwam verlossen met een spuit in mijn achterwerk. Oya lélé.
11. Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2009?
Niets dat mijn leven compleet veranderd heeft of strontduur was. Om als een oppervlakkige snob te klinken: wel een paar heel mooie jurkjes en truitjes. A thing of beauty is a joy forever?
Oh, en ik heb een broek gekocht! Een kleine stap voor de gewone mens, een gigantische stap voor dressRuth.
12. Waar ging het meeste van je geld naartoe?
Theatertickets. Zonder studentenkorting en studentencheque was ik nu failliet.
Oh, en cadeautjes!
13. Waar was je heel heel enthousiast over?
Maurice, de kat van de buren! Cliffje, de nieuwe kat van mijn zus! En mijn eigen zes katten!
Voor de rest: geen idee eigenlijk. Ik ben nogal snel enthousiast over dingen, dus in mijn geheugen is het één grote enthousiaste warboel.
14. Welk nummer zal je altijd doen denken aan 2009?
Manos Al Aire van Nelly Furtado, omdat dat tijdens de zomer vaak speelde, ook toen ik naar het strand van St Idesbald reed om mijn petit copain, lifeguard van het jaar, te gaan bezoeken. Oh, en Envoi van Absynthe Minded. Gewoon wegens mooiheid, en omdat ik blij ben dat ze terug zijn. Misschien ook nog Sweet Disposition van The Temper Trap (wat was (500) Days of Summer een mooie film!) en Abgesang van Gustav omdat ik dat een heerlijke opener vond van het Theaterfestival, in het stuk Wintervögelchen van Jan De Corte.
15. Ben je in vergelijking met vorig jaar…
a) blijer of triester?
Véééél blijer. Begin 2008 was ik helemaal verward en ontredderd na mijn terugkeer van Parijs, een gebeurtenis/periode die mijn leven helemaal veranderd heeft. En vooral dat mijn moesje toen heel ziek was. In 2009 is ze weer helemaal haar gezonde, gelukkige, mooie en overenthousiaste zelf en ben ook ik weer op mijn pootjes terecht gekomen.
b) dikker of dunner?
Dikker, sniksnifsnotter. Mijn hoogtepunt is duidelijk voorbij, de aftakeling is nu echt begonnen. Om het even overdramatisch te stellen. 
c) rijker of armer?
Status quo, denk ik.
16. Wat had je graag meer gedaan?
Meer films gezien, meer foto’s gemaakt.
17. Wat had je graag minder gedaan?
Gewerkt voor school. Dit najaar was een hel. Een hel waar ik wel trots op ben, maar toch.
18. Wat deed je met Kerstmis?
Op kerstavond eerst gaan aperitieven bij de grote familie van de petit copain in Rotselaar, daarna teruggereden naar mijn gezinnetje in de stille Kempen voor het grote feestmaal met een massa’s cadeautjes. Op kerstdag zoals gewoonlijk alleen gezeten, aangezien op het familiefeest alleen de nonkels en tantes (en dus niet de kinderen) toegelaten zijn, omdat die samen al met 24 zijn. Dus heb ik, in het gezelschap van de katten, mij zitten voorbereiden op mijn examen boekhouden.
19. Ben je verliefd geworden in 2009?
Buiten mijn voortdurende adoratie voor Pieter Embrechts (sinds 2006) en Guillaume Canet (sinds 2004), ben ik nog steeds verliefd op mijn petit copain. Net zoals al mijn tantes, helaas, die beginnen te kirren vanaf het moment dat ze hem spotten. Roekoe, roekoe.
20. Wat was je favoriete televisieprogramma?
Van Vlees en Bloed, Mag ik u kussen? en De Slimste Mens ter Wereld.
21. Wat is het beste boek dat je gelezen hebt?
Dit jaar veel te weinig boeken gelezen en ook niets dat mij van mijn stoel deed vallen van verbluffing. Het Spel van de Engel van Carloz Ruiz Zafon begon heel erg goed, maar dat einde – uuuurgh.
22. Wat was je favoriete film van het jaar?
The Young Victoria van Jean-Marc Vallée en (500) Days of Summer van Marc Webb.
23. Wat was je favoriete toneelstuk van het jaar?
Armandus de Zoveelste van Dimitri Leue (HETPALEIS) en Stukken van tgStan.
Zilveren medaille voor: Tien geboden deel 2 van Johan Simons (NTGent), The Broken Circle Breakdown featuring The Cover-Ups of Alabama van Johan Heldenbergh & Mieke Dobbels (Compagnie Cecilia), Hitler is dood van Stijn Devillé (‘t Arsenaal & Braakland/ZheBilding), Wintervögelchen van Jan Decorte (Comp. Marius) en Titus Andronicus van Raven Ruell (KVS & Olympique Dramatique).
Het was een mooi theaterjaar !
24. Wat heb je gedaan op je verjaardag, en hoe oud was je?
Ik heb getokkeld aan mijn thesis en ’s avonds ben ik naar Herentals Feest geweest met de vriendinnen, waar Nicole & Hugo het beste van zichzelf kwamen geven. Ik werd 23, wat ik geen mooi getal vind.
25. Wat hield je mentaal gezond?
De petit copain. Mijn moesje. En mijn katten, die als de beste aanvoelen wanneer ik diep bedroefd ben en mij dan komen bombarderen met kopjes en knuffels.
26. Van welke celebrity was je in 2009 het zotst?
Pieter Embrechts, denk ik. Hoewel ik ook zeer enthousiast was over Albert in Young Victoria, maar Rupert Friend kan mij in real-life toch niet bekoren. En Guillaume Canet natuurlijk, hoewel zijn films nooit in de Vlaamse cinema geraken en ik anti downloaden ben, waardoor ik die dingen dus ook nooit te zien krijg. Hoe moet een mens dan een degelijke platonische relatie opbouwen?!
27. Wie heb je gemist?
Dezelfde mensen/dieren die mij mentaal gezond hielden in 2009. De petit copain met momenten: een afstand van 175 km is geen lachertje. Mijn moesje af en toe, wanneer ik in Gent of Antwerpen vertoef. En mijn Herentalse vriendinnen J., L., L. en E. had ik best wel wat vaker willen zien, net zoals een aantal uniefvrienden. Tja, drukke agenda’s, drukke levens, verschillende woon- en studieplaatsen. La vie n’est pas simple.
Die heerlijke voice-over stem maakt heel de trailer superbe.
En ja, je moet het maar doen. Lekker blijven wanneer je de engheid zelve speelt. Go, Pieter, go!
Hoort bij: wereld redden
Het voelt aan alsof ik een grote misdaad ga bekennen. Ik ben namelijk totaal niet bezig met Music for life. Omdat het zo overgehypt is, heb ik wel het gevoel alsof ik rotte tomaten naar mijn hoofd ga gesmeten krijgen. Terwijl dat een idiote gedachte is, want ik moet me toch niet schuldig voelen omdat ik niet meega in een hype? Gelukkig bevestigde De Morgen deze ochtend de gedachten die al door mijn hoofd aan het kronkelen waren (als je iedereen de hele dag hoort monkelen over Music for life, begin je je af te vragen of je wel normaal bent) en weet ik dat Music for life inderdaad een hype is met positieve én negatieve gevolgen.
Waarom ik er niet mee bezig ben? Er zijn simpele redenen. Ik luister sowieso niet echt naar Studio Brussel. Ik luister eigenlijk sowieso niet echt naar de radio. Ik luister gewoon naar leuke dingen die ik ontdek op internet of leer kennen door vrienden. Ik weet dus niet waarom ik deze week, terwijl ik moet blokken, plots zou afstemmen op een requestprogramma, terwijl ik een grandioze hekel heb aan requestprogramma’s. Tina Turner en Bryan Adams verschijnen dan spontaan voor mijn ogen, gevolgd door een grandioze hoofdpijn. Neeeen!
Maar ik vind het vooral jammer dat al het geld maar naar één goed doel gaat en dat de andere goede doelen, zoals Oxfam, Amnesty,… er hinder van ondervinden. Mensen zijn vrijgevig in de dagen voor kerst, maar geven slechts aan één goed doel. Bij Music for life krijgen ze er zelf iets bij: five seconds of fame. En de warm glow-factor, zoals ik afgelopen semester bij marketing leerde. Combineer die twee en je hebt een donerende mens die bewondering krijgt van zijn omgeving en zich er ook nog eens goed bij voelt. Er werd ook een opmerking gemaakt dat 50% van de mensen die doneren aan Music for life zelfs niet weten wat het goede doel dit jaar is. Dat vind ik ronduit triest.
Ik wil hier natuurlijk niet belerend met een vingertje wijzen. Zoals David zou zeggen: aan goede doelen geven is goed! Geef aan Music for life. De aandacht moet gevestigd worden op het malariaprobleem. Top dat ze dat doen. Maar vergeet vooral ook niet wat te geven aan de andere goede doelen, die het net zo hard kunnen gebruiken en een stuk minder zullen krijgen.
Hoort bij: culturele toestanden | Tags: dans, nieuwZwart, recensiepoging, Ultima Vez, Vooruit, Wim Vandekeybus
Wim Vandekeybus is geboren en getogen in de Kempen. Tot daar de overeenkomsten tussen deze crème de la crème van de Vlaamse choreografen en ondergetekende.
Dansvoorstellingen zeggen mij niet veel. We hebben, zal ik zeggen, een ietwat stroeve relatie. Ik mis een verhaal. Ik mis coherentie. Ik lees altijd de brochure wel, maar vergeet na vijf minuten wat het concept ook alweer was. Het ligt dus aan mij, dat besef ik maar al te goed. Wat voor kunstjes die dansers laten zien, wil mijn rug niet naspelen. De pijn zindert al bij de gedachte alleen. De poging om al die bewegingen in een mooi geheel om te vormen zie ik ook als kunst. Heb genade – ik ben dus geen dansbarbaar.
Ben ik, met mijn één dansvoorstelling per 365 dagen, de juiste persoon om een oordeel te vellen over nieuwZwart? Ik denk het niet. Maar ik heb toch wel wat te zeggen.
Hoe heerlijk de decorverandering aan het begin geïntegreerd werd in het stuk.
Wat voor wonderbaarlijke acrobaten de dansers wel zijn.
Dat er tekst was – op een blaadje, met een verteller! Drie hoeraatjes voor coherentie.
Dat Mauro muziek maakte en dat er in mijn ogen dan al niet veel meer fout kan gaan.
Dat de muziekclimaxen in het stuk mij het meest ontroerende.
Dat er shockeffecten waren, waardoor de zaal bijna uit zijn voegen barstte.
Dat ik de 90 minuten er net een paar trop vond.
Dat nieuwZwart mij af en toe een rilling bezorgde – van huivering én van plezier.
En dat, hey joe de Wim, krijgen niet veel mensen voor elkaar.
Wanneer ik ziek ben, heb ik een ontzettende hekel aan mijn eigen lichaam. Mijn geest blijft dan meestal nog goed doorwerken en ergert zich kapot aan dat onding dat niet meewilt. Het voelt dan altijd een beetje aan alsof mijn lichaam mij in de steek laat. Toch zou ik mezelf gelukkig moeten prijzen, want ik ben nog nooit in een ziekenhuis terecht gekomen en heb eigenlijk feitelijk ook nog geen dramatische ziektes op mijn cv staan. Twee misschien? Campylobacter – dat was een weekje uitzieken op de zetel. Ziekte van Lyme – dat werd met een paar pilletjes opgelost. Oh, en waterpokken – maar toen was ik een baby en daar herinner ik me niks meer van, buiten dan twee kleine littekentjes op mijn gezicht waar mensen mij soms op wijzen.
Dus misschien moet ik mezelf toch maar gelukkig prijzen, dat ik nu door het huis dwaal met slechts een zware neusverkoudheid, inclusief duffe kop en koorts. Nog een dagje goed slapen en uitzieken en hopelijk ben ik dan woensdag weer op de been. Eigenlijk mag een mens niet klagen.
