Zaterdag, 8 maart; verplichte voorstelling in de Vooruit in Gent. Big 2 – show/business van Superamas – ach ja, als ‘t kind maar ‘n naam heeft, zou mijn grootmoeder zeggen. Let ook goed op de combinatie van de woorden ‘zaterdag’, ‘verplicht’ en ‘Gent’. Het is alom bekend dat het treinverkeer in la Belgique niet altijd van een leien dakje loopt, en zeker niet op doordeweekse weekenddagen. Om naar een voorstelling die welgeteld 59 minuten en 40 seconden duurt te gaan kijken, moest ik thuis vertrekken met de auto om 17u, me naar het station begeven om daar te trein te nemen naar Antwerpen, om daar over te stappen op de trein richting Lille Flandres, die trein te verlaten in station Gent-Sint-Pieters om daar dan weer op tram 1 te stappen die mij twee straten van de Vooruit verwijderd de straat op bonjourde bij halte ‘Verloren kost’. Creatievelingen daar in Gent als het op namen aankomt, amai seg. Ik hou natuurlijk wel van Gent, omdat daar mensen resideren die mij nauw aan het hart liggen, maar niet op een zaterdagavond wanneer de gemiddelde kotstudent thuis bij zijn moesje zit om de was te doen en ik dus niemand kan gaan lastig vallen. Enfin, om een verhaal dat nu toch al wel redelijk lang aan het worden is kort te maken: om 23u45 was ik thuis. Het woord ‘verplicht’ slaat op het feit dat er dus andere ongelukkigen waren en dat ik dit dus niet helemaal alleen moest ondergaan. ‘t Zou er nog moeten bijkomen.
Maar goed, de voorstelling dan, want een mens zou nog durven vergeten waar het werkelijk om draait. En die was goed! Ik weet niet wat ik heb gezien, maar ik heb gelachen. En niet van: “Haha, ik lach u uit, jij ongelooflijke mislukkeling met uw schertsvertoning aldaar op het podium!”, maar van: “Haha, ik vind dit best wel grappig.” Superamas bracht blijkbaar het tweede deel van hun succesvolle BIG-trilogie op het podium: show/business.
Men begon met een fragment uit Zoolander, en wie Zoolander ten tonele brengt, die kan gewoon niet de mist ingaan. “Have you ever wondered if there was more to life, other than being really, really, ridiculously good looking?” (Laat ik even uit de kast komen: ik vind Ben Stiller namelijk een klein komisch genie. Ik heb Zoolander minstens vijf keer gezien. Minstens! Maar dat natuurlijk geheel terzijde. Ik moet mijn cinefiel-status een beetje hoog houden.)
De rest van de show was vooral vreemd – denk aan vooropgenomen stemmen, kussende venten en stewardessen die schmink verkopen. De Vooruit-brochure meldde mij dat het de bedoeling was dat ik in een amateuristische soap ondergedompeld werd, in een soort van “re-live performance”. Superamas zou vechten tegen de Westerse verlangseconomie en de showbizzwereld, maar anderzijds maken ze er ook zelf deel van uit. Zegt mijn brochure. Want daar dienen die dingen voor bij dansvoorstellingen en performances: duidelijk maken wat het simpele – toch in mijn geval – publiek niet snapt. Dankjewel daarvoor, Vooruit-brochure. Dat uw papieren mijn brein nog lang opheldering en verfrissing mogen brengen.
Ingedeeld onder: blogperikelen
Waarom blog je? Je kan die vraag op veel verschillende manieren beantwoorden.
De simplistische manier: ‘Ach, er zijn zoveel dingen die we doen waarvan we de waarom-vraag niet helder kunnen beantwoorden.’
De makkelijke manier: ‘Iedereen blogt, dus ik ook.’
De therapeutische manier: ‘Bloggen is voor mij een middel om mijn impressies en gedachten te ordenen. Door te schrijven maak ik de wereld om me heen coherenter.’
De existentiële manier: ‘Mijn blog is de werphengel waarmee ik in de grote buitenwereld naar interactie vis.’
De opportunistische manier: ‘Het is gemakkelijker dingen een keer voor allen te schrijven dan ze telkens opnieuw te moeten herhalen.’
Je kan de vraag op meerdere niveaus beantwoorden en op elke niveau domineren weer andere drijfveren. Bron: Q E D – De Waarom-vraag.
En dat, beste mensen, somt het wel zo’n beetje op.
