Twee dagen geleden The Darjeeling Limited van Wes Anderson in de Antwerpse cinema gezien. Het is nu wel officieel een feit dat wat Amerikaanse regisseurs betreft, meneer Wessie duidelijk mijn ultieme favoriet is. De film deed de petit copain en mezelf ook het liedje Where do you go to (My lovely) van Peter Sarstedt herontdekken (en jawohl, ik zeg herontdekken, want ergens in mijn achterhoofd kende ik deze song toch al wel) en ons meteen naar YouTube surfen voor extra beluistering en verduidelijkende tekstinfo want diep vanbinnen zijn we nog steeds Parisiens, om daarna een dansje te doen in mijn houterige kot. Ik twijfel nog of ik er nu eigenlijk nostalgisch, melancholisch of depressief van word, maar ik zal ‘t maar op het eerste houden; dat is het mooiste!
