Wat gebeurt er momenteel in mijn meestal toch wel extreem spannende leven (ik ben lid van “I Am Fluent in Sarcasm” op Facebook en wil mijn status hoog houden)? Eigenlijk niet veel, wat nogal te verwachten is in periodes zoals deze, waarin de meerderheid van het studentenplebs studeert en anderen zich bezighouden met hun thesis. Ik behoor tot die tweede categorie. Hoewel; de thesis is bijna af! Hoezee, hoezaa; enkel nog een inleiding en een conclusie en ik kan mij gaan bezighouden met het maken van papers voor vakken met welklinkende namen zoals Dans, performance & gender, Filmacteur/filmster en Cinema & sentiment. Mijn vader roept meermaals per week: “Maar wat voor absurde richting doet gij nu eigenlijk?” en soms moet ik hem toch wel een beetje gelijk geven. Meestal is het alsof ik continue in een aflevering van De Rode Loper zit. Er zijn 168 uren in een week, waarvan ik er 9 les heb. Mij zul je nooit horen klagen over een gebrek aan vrije tijd.
Ik probeer nu van de boterhammenmaaltijd (’s avonds steevast om 17u30, moeder eet een slaatje, vader leest de krant, ik de Humo) een waar feest te maken door mijn eerste boterham te beleggen met ambachtelijke choco van de Delhaize (te vinden in de koeling bij de kaas, allen daarheen dus), de volgende met de suikerloze choco (ook van Delhaize) waarop ik dan enthousiast stukjes banaan kwak om uiteindelijk nog een resem toastjes uit de kast te halen en die vol te smeren met krabsalade. Op echt wilde momenten komt daar nog wat brie bij. En op echt extreme momenten? Dan nog wat aardbeien. Have mercy.
Vakantieplannen, om toch te laten uitschijnen dat ik nog spannende dingen in ‘t vooruitzicht heb. De petit copain en ik hebben besloten dat we op reis gaan naar Spanje. Dat is toch al een stap vooruit want de eerste keren dat erover gesproken werd, kwamen we niet verder dan “We zullen nog wel zien”. Met “we zullen nog wel zien” komt een mens nergens, dat weet ik al langer dan vandaag. Ongeduldigheid is één van mijn slechte eigenschappen, excusez-moi. Maar goed, nu moeten we alleen nog beslissen waar precies in Spanje, er een precieze datum opzetten, hopen dat er nog vliegtickets te krijgen zijn, dan een vliegtuig boeken, dan bij iedereen stoefen dat ik naar Spanje ga, een Trotter kopen omdat die volgens Axl Peleman mensenlevens kunnen redden, 500 liter zonnecrème inslaan, batterijtjes voor de fotokodak vinden, ondertussen ook nog even copain een informatieupdate geven en euh, weg zijn we!
Ondertussen ga ik nog wat aan mijn conditie werken. Er is Start to Run met mijn favoriete kwezel Evy (les 21 – Evy gilt dat ze trots op me is terwijl ik badend in het zweet bijna onder een auto terechtkom – to be continued!), maar Start to Swim is blijkbaar nog niet uitgevonden. Uiterst spannende tip die Google mij gaf: “Zwemmen in water waar vissterfte voorkomt, is niet aan te raden.” Enige woord van toepassing: Duh?
Tot zover het wel en wee van Wuth in deze wannende wijden. Waag!
Eindelijk bergen in Herentals dankzij de stedelijke bouwwerfactiviteit-toestanddingen!
Dankzij Ems ben ik weer helemaal verslingerd aan Instant Street van dEUS. Ik krijg nu echt zin om wat mensen van straat te plukken en samen de choreografie in te studeren en dan te gaan paraderen doorheen the streets of Antwerp.
Omdat mijn thesisdatum uitgesteld is, heb ik vandaag weer op succesvolle wijze niks gedaan. Oei, ai! Met de ouderlingen naar de abdij van Herkenrode getrokken, daarna naar de Kluis van Bolderbergen, om daarna nog een milkshake naar binnen te gieten. Eigenlijk zou je denken dat die twee mij zouden moeten aansporen om te werken voor school, maar ze beginnen zowaar te jammeren als ik niet meega.
Ken je dat, dat je zo’n dag hebt dat je je alles aantrekt? In de Kluis van Bolderbergen lag zo’n boek waar je je gebedjes in kan opschrijven, en hoewel dat waarschijnlijk alleen voor God den lieven heer daarboven bestemd is, zat ik dat ding toch even te doorbladeren en las daar iets van een zekere Olivier die aan God vroeg om eindelijk gelukkig te mogen worden , en een lieve vrouw te vinden om daar een relatie mee te kunnen opbouwen en samen gelukkig te zijn. Man man man: ik wenste die Olivier meteen al het goeds van de wereld toe. Toen zagen we buiten een duif met een ringetje aan haar pootje, die op de grond naar eten zat te zoeken. Een jonge duif die de weg is kwijtgeraakt en haar duivenhok niet meer vindt. Natuurlijk vond ik dat ook weeral triestig. ‘t Is tof hoor, op stap gaan met je dochter!
Ik ben net weer gaan joggen met Evy en eindelijk had die West-Vlaamse kwezel eens voor wat goede muziek gezorgd: Rapper’s Delight van de Sugarhill Gang – als ik mij niet vergis, want dat doe ik wel vaker – en Get Down van de Backstreet Boys. Mmm, bakvisnostalgie! Vrijdagavond hebben la Jella, la Litchi en ik ook al zitten flippen over Everybody, wat toch nog altijd de beste schijf is van de BSB. Jaja, we proberen al heel onze jeugd te herbeleven en hebben de 22 zelfs nog niet gehaald! Die 22, die mag nog even wegblijven. Ik ga nog drie maandjes genieten van die 2 en die 1, dankuwel.
‘Les Ch’tis’ is grootste succes van Franse cinema in België
De film ‘Bienvenue chez les Ch’tis’ is vrijdagavond het grootste succes van de Franse cinema in België geworden. Na dit weekend stond de bezoekersteller op 885.000, zo liet Alternative Films, de verdeler van de film in België, weten. In Franstalig België kwam de film van Dany Boon, een komedie die de spot drijft met de clichés over de Fransen uit het noorden van het land, op 27 februari uit. Sinds de film in België te zien is, heeft Michel Lue van Alternative Films het over een “waar fenomeen”. Volgens Lue slaagt de prent er in “mensen te lokken die anders nooit naar de bioscoop gaan” en gaan velen “de film meerdere malen bekijken”. “De film voert sinds zijn release zeven weken geleden de box-office aan. De cijfers zijn erg stabiel”, aldus Lue, die verwacht dat de film zeker een miljoen filmliefhebbers zal trekken. Eerder werd ‘Bienvenue chez les Ch’tis’ ook al de succesvolste film uit de geschiedenis van de Franse cinema sinds 1945. Het vorige record voor een Franse film stond op naam van ‘La Grande Vadrouille’, een komedie met onder andere Louis de Funès en Bourvil uit 1966. Die film trok 17,2 miljoen bioscoopgangers. ( De Morgen -14 april 2008 )
Tijdens het ik-surf-wat-rond-op-internet-en-noem-dat-thesisonderzoek-doen, kwam ik bij dit nieuwtje van De Morgen terecht. En nu lees ik net op Allo Ciné dat vandaag, 11 mei, de film in Frankrijk al aan 19,5 miljoen verkochte biljetjes zit en bijna Titanic gaat voorbij steken. Mais alors! Afien afijn, zie hier zowat de conclusie van mijn thesis: critici doen lyrisch over de oude theatrale rotten in het vak die de Franse cinema een status hebben gegeven van ingewikkeld, langdradig, speciaal… terwijl de Fransen zelf meer tuk zijn op platvoerse komedies van eigen bodem waarbij ze niet te veel moeten nadenken. En zie, zelfs het buitenland lijkt te volgen!
Maar geen slecht woord over Bienvenue chez les Ch’tis, want een film zonder een spoor van geweld of seks die zo’n potten weet te breken in de box office; die moet gewoon goed zijn. En voor wie er echt geen genoeg van krijgt: la bande annonce! À Bergues, on boit le coco colo!
Doornik, de tweede oudste stad van België (sorry makker, Tongeren was je net voor), de grootste stad qua oppervlakte, met een kathedraal die een mengelmoesje is van gotiek en romaanse stijl (mijn lessen Kunstgeschiedenis waren dan toch ergens goed voor) en het oudste Belfort van België. Denk ik. Materiaal genoeg voor schone plaatjes!
Tom Barman en ik hebben in ‘t verleden al vaak onderonsjes gehad op de Rooseveltplaats in Antwerpen. Ik geef eerlijk toe dat mijn liefde voor dEUS een beetje bekoeld was sinds ik Tom al een jaar niet meer gezien heb, maar nu vind ik hen toch alweer een maandje ganz geil. Vooral monsieur Pawlowski dan (hoewel de baard er wel af mag en dan zijn we weer beste vrienden), maar laten we dat nog even stil houden. Daar komt dan nog bij dat The Architect mij op en neer doet wippen op mijn bureaustoel, wat veel liedjes mij toch niet gunnen. And that’s my conclusion, ’cause I’m the architect.
