Op stap met Ruth

Regi en zijn wuvve hebben hetzelfde kapsel. Dat besefte ik terwijl ik op het toilet de Tv Familie zat te lezen (want het toilet is de enige plek waar het lezen van marginale boekjes toegelaten is – dat, en de wachtzaal van de dokter) en dat was dan ook meteen het hoogtepunt van mijn dag.

Ik denk dat ik nu officieel de rotste week van mijn leven achter de rug heb, en het einde lijkt nog niet in zicht. De meest terugkerende zin van de week is: “Maar goed dat gij nu geen examens hebt, meisje!” Dat zou er inderdaad nog moeten bijkomen – het herexamen voor mijn favoriete Parijse chauvinistische trollebol was al erg genoeg, maar gelukkig kreeg ik wat mentale steun van mevrouw Van Wallendael, Erasmus-regelaarster van de Universiteit Antwerpen die echt wel een standbeeld verdient.

Mijn dagactiviteiten bestaan uit douchen, helpen in de praktijk, koken, afwassen, naar het ziekenhuis gaan, nog wat huishoudelijke klusjes doen, naar de bank, naar de bakker, soms naar de post, soms naar de supermarkt, vijf minuutjes rondhangen op Facebook en daar niks nuttigs doen, nog een wasje, als ’t wat meezit met de tijd ook nog wat schoolwerk, avondeten, afwasmachine inladen, nog wat praktijkwerk, weer naar het ziekenhuis om dan samen met de vader een beetje depressief terug naar huis te keren. Ik heb geen tijd meer om degelijk na te denken, maar misschien is dat maar goed ook. Ik zit nu in zo’n fase dat ik zelfs de lezersbrieven van de Dag Allemaal al triest begin te vinden (die zijn sowieso natuurlijk altijd wel triest, op een zielige manier) en me het lot aantrek van de vele miserabele Dag Allemaal-lezertjes waarvan het hoogtepunt van de dag de nieuwste aflevering van Sara is.

En ik heb eigenlijk een ontzettende hekel aan zielige blogposten, dus bij deze ga ik afronden. Volgende keer wil ik beter nieuws, positiever nieuws, leuker nieuws, en daar zullen we dan ook om strijden!