Op stap met Ruth

Vandaag heb ik mijn vaderlief verblijd door het huis rond te springen terwijl ik Fascination van Alphabeat een nieuwe dimensie gaf door man- én vrouwenstem te combineren en er ook nog eens uit te zien als iemand die rechtstreeks weggelopen was uit Fame, met een bloemenjurkje, marginale slobbersokken, opa-sleffers en een wollen vestje dat eigenlijk helemaal niet bij het geheel paste. Het is koud, het mag! Vaderlief kon het niet echt appreciëren, maar dat was te verwachten aangezien hij mijn weledele en luidruchtige humor nooit echt kan appreciëren. Sniksnifsnotter.

Best wel grappig, want overlaatst zat ik oude berichtjes van mezelf te lezen waarvan één melding maakte van ’t volgende:

“Vandaag heeft mijn padré 8x (!!!) gezegd dat ik stiller moest zijn. Een record! De achtste keer was hij echt wel geïrriteerd. Toen gilde ik in zijn oor: Pruimtomaat! Ik ben een pruimtomaat! Je moet niet proeven want ik ben een pruimtomaat!”

Dat was in 2004, het heuglijke jaar dat ik de middelbare school mocht verlaten (Nota aan mezelf: we worden echt oud!) maar blijkbaar ben ik nog altijd even luidruchtig als toen.

Enfin, mijn pogingen om in het huis wat vrede en vrolijkheid te brengen mochten niet echt baten en dus heb ik mij maar teruggetrokken achter mijn prachtig witte bureautje met geel en blauwe schuifjes in mijn extreem kinderlijke kamer die sinds mijn 12de eigenlijk niet meer echt veranderd is omdat ik daar veel te lui voor ben en over enkele jaren hopelijk toch wel zelfstandig elders woon en het dus de moeite niet meer is om nog een update uit te voeren. Ik zit hier wat te paperen terwijl het buiten toch wel redelijk koud is zodat het wel een grauwe oktoberdag lijkt in plaats van hartje juni. Beste Frank, ik wil zon en wel nu zodat ik een mooi bruin kleurtje krijg en niet aan de slag moet gaan met van die vieze zelfbruiners omdat anders iedereen denkt dat ik werkelijk aan bloedarmoede lijdt, dankjewelmercibeaucouptoedeloe.

Gisteren heb ik op welgeteld drie uur tijd een paper geschreven over de geschifte erotomanie van Audrey Tautou in À la folie… pas du tout en nu wil ik op twee uurtjes iets zinvols schrijven over de acteerstijl van Jacques Tati. Oui mon général, ik blijf altijd en eeuwig in de Franse stijl. Na het meisje met de jurkjes word ik nu ook die-Franse-film-geobsedeerde-griet maar dat kan mij niet bommen en kartonnen figuren op levensgrote wijze van Guillaume Canet zijn nog steeds welkom, slechts één adres: het mijne.

Het moesje heeft deze middag al helpen koken en probeert nu sudoku’s op te lossen, hoewel ze dat toch wel ontzettend moeilijk vind. Ik heb deze middag geholpen met het operatief verwijderen van een neusgezwel bij een hond en als een echte professional riempjes aangespannen om bloed te trekken om daarna dat bloed met mijn kennersoog te bekijken (“Te donker, dokter!”) en wie weet word ik ooit nog wel een echte, hoewel mijn hersencelletjes daar toch nog wel iets te klein voor zijn want zodra iemand over lymfeklieren en enzymen tegen mij begint te lallen, val ik in slaap. Nee, dan toch liever mijn Tati en Tautou.