Op stap met Ruth

Dingen die niet leuk zijn in het leven.
Dat Sara nu officieel tot een einde is gekomen.
Dat de braderij van Herentals er in 2008 weer net zo saai uitziet als in 2007.
Dat een woonstekkie zoeken in Gent zelfs nog minder leuk is dan mijn cursus chemie uit het zesde middelbaar.
Dat woonstekkies in Gent gewoonweg onvindbaar zijn.

Dingen die wel leuk zijn in het leven.
Dat ik vorige week woensdag uitgenodigd was bij An en haar West-Vlaamse amour (want wij zijn beiden Kempense patatjes die weten dat de echt goede dingen nu eenmaal ver gezocht moeten worden) als chaperonne van de petit copain, die samen met enkele vrolijke Taal- en Letterkundestudenten van de Blandijn de nieuwe flat van het koppel van naderbij ging bekijken, en dat door middel van een preischotel. Van dat diner zijn er op de fotoblog van Leen foto’s te vinden.

Dat het vorige vrijdag 10 JAAR PARKROCK (uitroepteken uitroepteken) was, waar de gemiddelde leeftijd 17 was, wij in de krant verschenen in 19-jarige vermomming en waar ik dacht dat Milk Inc. heel de tijd hetzelfde liedje zong, maar blijkbaar lijken al die liedjes gewoon op elkaar.

Dat ik van mijn thesis een officiële 12 heb en een psychologische 13 (maar die uitleg is me net iets te vermoeiend) en dat ben gaan vieren met Frannie door middel van het beklimmen van het dak van haar appartement-huis-ding, daarna door de zee van groene, stakende mannetjes te ploeteren om vervolgens de tram te nemen richting het Zuid en daar een broodje aan het Museum voor Schone Kunsten op te eten tot het Festival Sosjal van haar loverboy begon.

Dat ik vandaag gepintelierd heb met de Bommekes op de braderij en dat terwijl mijn shirtje verkeerd zat. Weeral een verhaal om aan de kleinkinderen te vertellen.

Dat mijn moeder en ik Scrabble gespeeld hebben en dat er spannende woorden uit de bus kwamen, zoals Kaaba, gym, fez en docentenhuis, wat mij maar liefst 60 punten opleverde!

Tot slot, dat ik morgen vier dagen lang mijn tijd zal verdelen tussen Oost- en West-Vlaanderen in het gezelschap van de petit copain en een, laten we hopen, stralend zonnetje. En dat ik een heel klein beetje melig klink, dat kan me deze keer zelfs niks bommen.