Na 9 dagen speelplein lijkt mijn geloof in de kinderheid weer een beetje verdwenen. Vorige week mocht ik in het gezelschap vertoeven van 11- en 12-jarige meisjes die niets beters te doen hebben dan heel de tijd over jongens te leuteren met als enige doel in hun toch wel prille leventjes het veroveren van zo’n lid van het andere geslacht. Toen ik 12 was, speelde ik nog verstoppertje en had ik net vrede genomen met het feit dat ik nooit Power Rangers-behangpapier zou krijgen (waarvoor ik mijn moeder toch nog wel steeds dankbaar ben). De broertjes Hanson waren misschien wel vaag interessant maar die hadden tenminste al iets bereikt in hun leven, namelijk lange blonde haren en een internationale zangcarrière. ’t Laatste wat ik van hen vernomen heb, is dat ze allemaal lelijk en getrouwd zijn. Gelukkig val ik niet meer op blond of op zangers, want om nu al een getrouwde vrouw aan de haard te zijn met een vent die ergens popliederen staat te chansonneren, neen merci.
Deze week mocht ik kinderen van vijf tot twaalf entertainen in één van de beruchtste wijken van de stad. Na alle wilde indianenverhalen die ik te horen kreeg, valt deze week dan waarschijnlijk ook best wel mee, hoewel ik toch verlang naar mijn vaste stek op het stedelijke speelplein waar toch iets meer discipline heerst. Ik weet nu al dat ik een strenge maar rechtvaardige moeder zal worden, want het idee dat mijn kinderen “Suck my dick, jom” naar een buschauffeur zouden gillen of “Fuck you, man” naar een groep gehandicapten doet mijn vel toch wel een beetje rillen. Natuurlijk is niet alles kommer en kwel, en zijn er ook nog die echte kinderen die jongens nog steeds als aliens beschouwen en alleen maar nadenken over hoe ze deze keer 1, 2, 3, piano kunnen winnen.
Volgend jaar terug? Na zeven jaar op rij, denken we daar nog over na. Een rustig administratief jobje zegt me wel wat, hoewel ik het stiekem toch wel fijn vind om ’s ochtends een speelpleinlied te brullen en overdreven enthousiast mee te delen wat er die dag op het programma staat. Dinsdag vroeg een geniaal 9-jarig jongetje aan me of “ik al heimwee had naar mijn kindertijd”, en ik moest toegeven dat dat soms wel het geval was, waarna hij me meelevend aankeek. Met de verjaardag in het zicht, kunnen we nu dus officieel stellen dat ik écht oud word.
In tijden van stress en speelplein limiteer ik mijn internetwalhalla enkel tot het bezichtigen van YouTube-clipjes. Na ‘t mooie concertje van vorige week in het Rivierenhof van Deurne krijgt Death Cab for Cutie mijn onverdeelde aandacht en daarom presenteer ik mijn edele publiek met Soul meets body, zodat we allemaal samen een beetje kunnen wegzwijmelen.
