Coldplay heeft een soort van historisch lied gemaakt dat over klokken in Jeruzalem gaat en koningsmoorden; men zegge het voort! En dat bedoel ik niet sarcastisch, want ik juich het echt toe dat liederen uit genres zoals rock en pop, of whatever Coldplay eigenlijk is, ook eens over iets anders gaan dan die eeuwige heerlijke liefde of die eeuwige dramatische liefde. Nu klink ik waarschijnlijk als een verbitterd oud vrouwtje, maar qua liefde heb ik momenteel nergens over te klagen en ik ben dus gewoon echt daadwerkelijk blij dat de hedendaagse artiesten nieuwe thema’s uit de kast halen. Creativiteit: hoezee, hoezaa! Daar komt dan nog eens bij dat Viva la Vida ook goed klinkt (zei de niet zo heuse Coldplay-fan – ik weet het, we worden zeldzaam maar we bestaan nog), dat Coldplay voor hun nieuwste CD zelfs een echte Delacroix op de cover hebben gesmeten (La Liberté guidant le peuple; er bestaan dus Angelsaksische mensen die opletten in de les tijdens geschiedenis van het Frankrijkland!) en dat er ook nog eens een geweldige clip bij hoort, geregisseerd door niemand minder dan Anton Corbijn en gefilmd in Den Haag; een kleine ode aan Depeche Modes Enjoy the silence. Wie vorig jaar de film Control zag, zal mijn euforie omtrent mijnheer Corbijn begrijpen en grijpt nu naar de eerste de beste Joy Division-CD die op zijn of haar desk ligt. Enfin. Depeche Mode, Joy Division, ik begin als een grijze MTV-presentatrice te klinken. Dit is allemaal veel blabla maar weinig boemboem, dus: YouTuuuube.
GisterenThe Dark Knight gezien. Of ik Christopher Nolans nieuwste werkelijk goed vond, daarover ben ik het nog niet eens met mezelf. The Prestige was z’n geld meer dan waard, maar €6,50 – en dat op maandag filmdag in de Kempense bioscopen! – leek wel net iets te veel van het goede voor een toch wel langdradige film waarin er elke vijf minuten iemand afgeknald werd en de meeste verhaallijnen nogal, euh, ingewikkeld waren. Batman zelf kwam er amper aan te pas en Katie Holmes die getransformeerd was in Maggie Gyllenhaal deed me een beetje denken aan de werkwijze van derderangsacteurs uit The Bold & The Beautiful.
Gelukkig was er Heath. Ik geloof best dat Heaths uiterst tragische dood niet alleen voor ons kwijlende bakvissen een kleine shock was en dat alle poeha eromheen de film een extra duister kantje geeft, maar feit is dat die vent écht kan acteren, en dan ook het lichtpunt van de film was. Zij het dan een psychopathisch lichtpuntje dat graag met messen zwaait en fout geschminkt is, maar desalniettemin, een lichtpunt. Hij kan trouwens ook potloden laten verdwijnen op uiterst originele manieren.
Een postume Oscar voor Ledger? Toegestaan.
De eerste plaats voor The Dark Knight in IMDbs top 250? Mmm… Niet verdiend.
Maar meningen verschillen. Ga dus misschien toch maar eens kijken. En als ’t niet voor Batman is, dan voor Heath. Want – om even als een L’Oreal-reclame te klinken – die is het waard.
