Wie Lost volgt (of ten minste een poging doet tot, zoals ik), is waarschijnlijk ook al op zoek naar de constante in zijn of haar leven voor de eerstvolgende keer je door een grijze wolk vliegt met een helikopter, die vervolgens je brein naar de ultieme verwarring zal katapulteren. Hoera voor Amerikaanse series! Om een lang verhaal kort te maken: vandaag breng ik u muziek. Welke muziek? Liedje: Lorraine. Band: Balthazar. Een band van Belgische bodem, West-Vlaamse bodem. Conclusie: West-Vlaanderen begint zo’n beetje de constante in mijn leven te worden, hoewel we weigeren om ons zomaar meteen zonder slag of stoot over te geven aan wegvallende g’s en styf moeilijke verstaanbaarheden. Met andere, meer noorderlijke, woorden: Jeuj veu muziek!
En mijn excuses voor het gebrek aan clip, maar het is de muziek die telt, niwaar?
Precies een jaar geleden maakte ik, als zielig en eenzaam ukkie, voor de eerste keer kennis met de Parijse metro in de ochtendspits (l’enfer!), trok naar de vijfde universiteit van Parijs voor de één of andere idiote Franse test, begon een Engels-Frans gesprek met een Spaanse griet die – je raadt het nooit – Carmen heette, trok dan naar de zevende universiteit van Parijs, bewonderde de ultramoderne ligne 14 van de metro, dwaalde eventjes rond doorheen het 13de arrondissement dat toch wel een werk in opbouw was (en waarschijnlijk nog altijd is), vond uiteindelijk de universiteit, trof een overvolle gang aan in het Bureau International, raakte aan de praat met een Londense griet die de uiterst geweldige woorden zei: “You can just walk into the office!”, beklaagde me nadien dat ik de Londense griet had vertrouwd (tussen Kevin – de Franse Erasmuscoördinator – en mij is het nooit meer goed gekomen), begon een conversatie met een paar Italianen die alleen maar Italiaans konden, begon een conversatie met een Italiaanse die Engels kon (hallelujah!), begon een West-Vlaamse deerne een conversatie met mij (Vlaamsch, Vlaamsch!), keek een West-Vlaamse kerel een beetje vertwijfeld toe (wij hyperactieve Kempenaars zijn nu eenmaal een ras apart), besloot Kevin om de deuren van het kantoor dicht te gooien en zei ik de legendarische woorden: “Allez, zulle we ne sandwich gaan ete?”
Ingedeeld onder: dag trippers, la vie | Tags: amour, blabla, bonheur, foto's, reisje
Als ik één ding op reis geleerd heb, dan is het dat de Trotter werkelijk onmisbaar is. Mijnheer Pelemans, altijd en eeuwig zal ik u op uw woord geloven en mijn woonstee zal nooit meer geabandonneerd worden zonder zo’n edele Trotterlijkheid in mijn pocket. Ook zal ik nooit of te nimmer nog Teva’s aandoen wanneer ik met een 500 kilo-rugzak doorheen warme Franse straten ploeter, want al op de tweede dag rugzakkenplezier zat ik opgescheept met vijf bleinen die vrolijk opengeroetsjt werden dankzij schoenwrijvingen zodat ik op woensdag Mejuffer Mankepoot was. Het Palais des Papes in Avignon was best wel indrukwekkend, zodat ik me nu zit af te vragen hoe fascinerend het moet zijn wanneer je niet hobbelt van de ene bank naar de andere. Ook werd ik altijd met snurkers opgescheept wanneer de slaapzaal van de lokale jeugdherberg van naderbij bekeken werd, waardoor ik nu betwijfel of slaapgelegenheden die bestaan uit het woord “jeugd” en “herberg” (geef toe, dat woord klinkt uiterst Middeleeuws!) wel iets voor mij zijn.
Maar dat zijn de kleine reiskwaaltjes en het eventueel-thuisblijven-om-zulke-dingen-te-vermijden niet waard. Wat ik zag? Dijon, Orange, Avignon, Nîmes, Aigues-Mortes, Arles, Saintes Maries de la Mer, Marseille, Lyon en alle kleine dorpjes die de boemeltrein van Lille Flandres naar Dunkerque bezoekt. Waarom men naar de Provence trekt? Om amfitheaters te zien. Om te constateren dat de Franse conducteurs geen reet – excusez-moi le mot – doen. Om de digicam vol te schieten met pracht en praal en broderieën en tierlantijntjes en jezelf en de amour. Om te genieten van gratis overzetbootjes. Om baguette met brie te eten voor ‘t één of ander belangrijk Frans gebouw en dan weggejaagd te worden door een agentje in spe. Om een tapasrestaurant uit de Trotter (!!!) te testen. Om ’s nachts terug op de camping aan te komen en te beseffen dat je geen zaklamp bij hebt. Om te kijken hoe onbekende individuen de tango dansen. Om supermarkten te zoeken op verlaten wegen. Om jezelf acht keer per dag in te smeren met muggencrème en Euceta. Om je nieuwe bikini op ‘t strand te gaan showen. Om paardje te rijden in de Camargue. Om ravioli in blik te kopen en dat heel stoer klaarmaken op ‘n campingvuurtje. Om pyjamakerken te bezoeken. Om zonsondergangen te zien. Om verlaten kreekjes te zoeken én te vinden. Om te ontbijten bij een panaroma. Om terug te komen met een bruin kleurtje. Om te kibbelen over belachelijke dingen. Om daarna nog wat meer van elkaar te houden.
Meer foto’s op de Windows Space: mindere kwaliteit maar meer gemak. De luiaard heeft gesproken.
