Ingedeeld onder: dag trippers, la vie | Tags: amour, blabla, bonheur, foto's, reisje
Als ik één ding op reis geleerd heb, dan is het dat de Trotter werkelijk onmisbaar is. Mijnheer Pelemans, altijd en eeuwig zal ik u op uw woord geloven en mijn woonstee zal nooit meer geabandonneerd worden zonder zo’n edele Trotterlijkheid in mijn pocket. Ook zal ik nooit of te nimmer nog Teva’s aandoen wanneer ik met een 500 kilo-rugzak doorheen warme Franse straten ploeter, want al op de tweede dag rugzakkenplezier zat ik opgescheept met vijf bleinen die vrolijk opengeroetsjt werden dankzij schoenwrijvingen zodat ik op woensdag Mejuffer Mankepoot was. Het Palais des Papes in Avignon was best wel indrukwekkend, zodat ik me nu zit af te vragen hoe fascinerend het moet zijn wanneer je niet hobbelt van de ene bank naar de andere. Ook werd ik altijd met snurkers opgescheept wanneer de slaapzaal van de lokale jeugdherberg van naderbij bekeken werd, waardoor ik nu betwijfel of slaapgelegenheden die bestaan uit het woord “jeugd” en “herberg” (geef toe, dat woord klinkt uiterst Middeleeuws!) wel iets voor mij zijn.
Maar dat zijn de kleine reiskwaaltjes en het eventueel-thuisblijven-om-zulke-dingen-te-vermijden niet waard. Wat ik zag? Dijon, Orange, Avignon, Nîmes, Aigues-Mortes, Arles, Saintes Maries de la Mer, Marseille, Lyon en alle kleine dorpjes die de boemeltrein van Lille Flandres naar Dunkerque bezoekt. Waarom men naar de Provence trekt? Om amfitheaters te zien. Om te constateren dat de Franse conducteurs geen reet – excusez-moi le mot – doen. Om de digicam vol te schieten met pracht en praal en broderieën en tierlantijntjes en jezelf en de amour. Om te genieten van gratis overzetbootjes. Om baguette met brie te eten voor ‘t één of ander belangrijk Frans gebouw en dan weggejaagd te worden door een agentje in spe. Om een tapasrestaurant uit de Trotter (!!!) te testen. Om ’s nachts terug op de camping aan te komen en te beseffen dat je geen zaklamp bij hebt. Om te kijken hoe onbekende individuen de tango dansen. Om supermarkten te zoeken op verlaten wegen. Om jezelf acht keer per dag in te smeren met muggencrème en Euceta. Om je nieuwe bikini op ‘t strand te gaan showen. Om paardje te rijden in de Camargue. Om ravioli in blik te kopen en dat heel stoer klaarmaken op ‘n campingvuurtje. Om pyjamakerken te bezoeken. Om zonsondergangen te zien. Om verlaten kreekjes te zoeken én te vinden. Om te ontbijten bij een panaroma. Om terug te komen met een bruin kleurtje. Om te kibbelen over belachelijke dingen. Om daarna nog wat meer van elkaar te houden.
Meer foto’s op de Windows Space: mindere kwaliteit maar meer gemak. De luiaard heeft gesproken.
2 Reacties tot nu toe
Plaats een reactie
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Hé!!! Je hebt de beste foto er niet op gezet: “Ligt mijn hand op die toren?” (*Sarah rolt lachend over de grond…*)
Waar zat tent-opzet-vrouw trouwens??? ;o)
Comment door Saar 8 september, 2008 @ 8:59 pmIk verkoos kwaliteit boven kwantiteit en heb dus zitten selecteren uit mijn toch wel allemaal uiterst geweldig prachtige 240 foto’s vol tierlantijn, perfectie en broderie, waar hand-niet-op-toren toch niet echt deel van uitmaakte. Tent-opzet-vrouw moest soms foto’s nemen van tent-opzet-man maar heeft wel degelijk geholpen met het in elkaar klikken van stokken en andere toestanden. Dat ik dat nog heb mogen meemaken, amai seg!
Comment door opstapmetruth 11 september, 2008 @ 1:39 pm