Op stap met Ruth

Wanneer men mentaal een beetje afgestompt begint te raken van het vele schoolwerk (hoewel het toch nog steeds lijkt alsof ik meer pauze neem op een dag dan écht werk, maar goed), mag men zichzelf al eens transformeren in een heuse bakvis. Dat doen 22-jarige deernes door naar films te gaan kijken die bedoeld zijn voor 15-jarige pubers met als plotlijn: “Een tienermeisje brengt zichzelf in levensgevaar wanneer ze verliefd wordt op een vampier.” Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat dat oerbelachelijk klinkt, maar ik had toevallig (jahaa!) ook het boek gelezen (Twilight van Stephenie Meyer!) en daar was ik – heuse bakvis die ik ben – wel een enthousiaste fan van. Ook al omdat ik mij die vampier als uiterst knap en mysterieus voorstelde natuurlijk. Gelukkig voor mij hadden ze voor de film toch wel een kerel gecast die er knap uitzag wanneer hij mysterieus deed, dus viel er nergens over te klagen. En wanneer hij uit zijn glinsterende autootje stapte met ’n Ray Ban-bril op zijn kop en zijn haar zo hoog in de gel als Cameron Diaz in There’s Something About Mary, kon je de grieten in de zaal allemaal een gilletje horen slaken: le nouveau James Dean est arrivé (weliswaar in vampierenversie, maar dat draagt gewoon bij tot de, euh, mysterieusiteit).

Verder heb ik ook Loft gezien, waar ik eigenlijk niks zinnigs over te zeggen heb, buiten dan dat het puike acteerprestaties waren en dat Erik Van Looy een toffe pee is, maar dat het gewoon echt mijn cup of tea niet was. Enfin. In de week zal ik nog eens proberen om mijn blik te werpen op een echte intellectuele film, om stoer te doen en toch iets te hebben om over te praten op café. Ik denk dat ik met mijn James Dean in disguise niet ver ga komen. Snik snif snotter.