De Belgische treinen. Oh, hoeveel klachtbrieven ik al niet heb willen neertokkelen en versturen. Ik ben namelijk geen officiële pendelaar. Twee maal per week neem ik de trein, dat al zo’n vijf jaar lang. Soms ga ik een beetje verder, richting Westhoek, soms trek ik naar de hoofdstad, meestal is het richting Antwerpen, sinds kort ook richting Gent. Heel ruw geschat neem ik dus zo’n 60 keer per jaar de trein. Officiële pendelaars zo’n, wat, 400 keer? Of tel ik helemaal fout? Maar dat is niet het punt. Het punt is dat ik op de trein zowat alles al heb meegemaakt wat een mens kan meemaken op de trein. Treinen zonder airco, treinen zonder verwarming, treinen met vertraging, treinen die te snel zijn (haha, nee, grapje, nog nooit meegemaakt, stel je voor), de conducteursschool die passeert in mijn wagon (vijf leerling-conducteurs die je aanstaren en niet weten wat ze met je Go Pass moeten doen), treinen die gewoon plots afgeschaft worden, treinen zonder verlichting, treinen met kapotte wc’s, treinen met gesloten deuren die weigeren te vertrekken zodat het volk in oproer komt en men zichzelf bevrijdt met de noodhendel (al die verhalen die ik al aan mijn kleinkinderen kan vertellen!), treinen die naar Gent rijden hoewel daar wel net een bom uit WOII gevonden is (de conducteur wist van niks, ik wist alles – jazeker, de kleinkinderen zullen echt euforisch worden wanneer moemoe later nostalgisch wordt), treinen met drie wagons (waarvan één 1ste klasse) die richting Blankenberge rijden op de warmste dag van het jaar (dat is echt gewoon vragen om problemen) en waarschijnlijk nog duizend andere verhalen die ik vergeten ben. En vorige vrijdag had ik de eer om van 20u05 tot 23u45 onderweg te zijn van Gent naar Herentals. Een mens is sneller in Parijs! Reden was een electriciteitspanne tussen Lokeren en St Niklaas. En dat, beste mensen, kan ik allemaal nog begrijpen (dingen kunnen nu eenmaal kapot gaan), maar die o zo verschrikkelijk gebrekkige communicatie altijd, dat is de druppel die de treinemmer doet overlopen. Jandoriepotverdekkesakkerdesakkdernondeju!
Ingedeeld onder: la vie
Hoezee, hoezaa, het nieuwe jaar is ingezet! 2008 was op vele gebieden een beetje een rotjaar en hoewel het niet alleen verdriet en verderf was (om eens extra dramatisch te klinken, maar met momenten was het echt geen lachertje), houden we toch ook de mooie momenten in ons achterhoofdje. Ik heb Parijs achter me gelaten, ben officieel een Master in de Theater- en Filmwetenschappen geworden, heb eindelijk de Provence leren kennen en zocht nieuwe oorden op: Gent! Verder zijn de petit copain en ik nog steeds een item (om eens met een woord uit mijn Fancy-tijd op de proppen te komen), vandaag op de kop al één jaar en twee maanden, wat toch wel kan tellen voor twee mensen die in het weekend 175 kilometer van elkaar verwijderd zijn, om elkaar wekelijks terug te vinden in Gent.
2009 is alvast mooi begonnen, in een marginale voetbalkantine à la FC De Kampioenen ergens in Veurne, of, ik citeer mijn vader, aan het einde van de wereld. En hoewel er pas om 23u30 werd ontdekt dat er een thermostaat aanwezig was in het desbetreffende krakkemikkige complex (wij, feestvierders, verwarmden onze koude lijfjes ondertussen aan gourmetvuurtjes, terwijl het 10° was in het zaaltje), waren onze hartjes warm vanbinnen (blablabla) en werd 2009 vreugdevol en vrolijk verwelkomd. Mijn goede voornemen is alvast om meer voornemens te maken: deadlines stellen, mezelf in gang laten schieten, komaan, hophophop!
Dit jaar wens ik ook het diploma Master in de Vergelijkende Moderne Letterkunde te bemachtigen (en wat daarna komt, dat zullen we nog wel zien), Pavia en Leipzig van naderbij te gaan verkennen en fonkelen op mijn stage, zodat ze daar jaren later nog aan mij zullen denken. Als dat geen goed voornemen is, weet ik het ook niet meer!
