Op stap met Ruth


Waarom ik mijn blog verwaarloos.
28 februari, 2009, 11:33 pm
Ingedeeld onder: culturele toestanden, la vie | Tags: ,



Garden State.
7 februari, 2009, 11:12 pm
Ingedeeld onder: film | Tags:

Mag ik even uw aandacht voor één van de meest onbekende maar ook één van de geweldigste films ooit? Deze week bekeek ik voor de tweede keer Garden State, het regiedebuut uit 2004 van de nobele onbekende Zach Braff.
In Garden State keert Andrew Largeman – wanneer hij verneemt dat zijn moeder gestorven is – terug naar zijn geboortedorp in New Jersey (= Garden State), na negen jaar afwezigheid. Terug thuis ontmoet hij vele oude bekenden, die allemaal zo hun eigen leven hebben opgebouwd: de een is grafdelver, de ander politieagent, en weer een ander heeft een vermogen verdiend met het uitvinden van geluidloos klittenband. Ondertussen blijft ‘Large’ de confrontatie met zijn vader zo lang mogelijk uitstellen en zoekt hij een dokter op. Daar ontmoet hij Sam, een enthousiaste optimist (als er al optimisten bestaan die niet enthousiast zijn?) en een bebbel voor twee. U hoort het al, door de ontmoeting met deze Sam zal het leven van Large een heel andere wending nemen. Maar dat ga ik lekker niet vertellen.
Het verhaal mag dan misschien een beetje cliché klinken (verloren zoon komt terug, coming-of-age, ontmoet onderweg meisje) maar Braff presenteert het allemaal zo ongelooflijk mooi. Geen wilde bewegingen, maar een camera die ons onbeweeglijk stil laat kennismaken met de wereld van Braff en het drama dat erachter schuilt. Dat combineert hij dan ook nog eens met een stel heerlijke quotes die je zo in de huiskamer kan ophangen. “You know that point in your life when you realize that the house that you grew up in isn’t really your home anymore? That idea of home is gone. […] Maybe that’s all family really is. A group of people who miss the same imaginary place.” Als dat nog niet genoeg is, staan er op de soundtrack ook nog een paar geweldige liedjes, waaronder Don’t panic van Coldplay, Caring is creepy van The Shins, Such Great Heights van Iron And Wine en Let Go van Froufrou. En als u nu nog steeds niet overtuigd bent om naar de videotheek te hollen, een superfantigeweldige trailer om het geheel af te maken. Dankuwel.