Op stap met Ruth

Wij kwamen, wij zagen en wij keerden met pijn in het hart terug. Om zo, heel kort, onze trip van vorig weekend naar PaviaMilaanBergamo te omschrijven.
Reden van vertrek? West-Vlaamse deernes op farmacologische stages in Italië. De ik-persoon die een beetje Italiaans kan dankzij een ver en duister verleden en tripjes met reden altijd nog beter vind dan tripjes zonder. Petit copain die een zeurend lief aan zich had bengelen. Zeuren helpt. De gevolgen zijn geschiedenis.
Personages? De ik-persoon (°Kempen, vrouwelijk), de petit copain (°West-Vlaanderen, mannelijk), heerschap 1 die we even Engelse prins zullen dopen (°West-Vlaanderen, mannelijk), heerschap 2 die we even Gugliemo zullen noemen (°West-Vlaanderen, mannelijk) én, wanneer in zuiderse oorden gearriveerd, een hyperactieve blondine met een neusje voor medicijnen (°West-Vlaanderen, vrouwelijk). Dat het noorden ondervertegenwoordigd was, zal al wel duidelijk zijn?

Enfin, hoewel het tripje begon in mineur (de ik-persoon die er om zes uur ’s ochtends al meteen in slaagde om zichzelf buiten te sluiten terwijl de koffer nog in de gang stond – gelukkig had de ik-persoon haar fiets bij zich en is zij aan een nooit eerder gezien tempo richting Maison petit copain gespurt en is de petit copain aan een nooit eerder gezien tempo dan met reservesleutel naar kot van ik-persoon gereden om zo toch nog op tijd de trein te halen, terwijl zij ‘sorry sorry sorry’ over het perron scandeerde, wetende dat de kleinkinderen er later weeral een mooi verhaal bij zullen hebben om over te sakkeren), was de rest dan, euh, majeur.
Pavia was klein, maar mooi, gezellig, Italiaansig, met gelati, prachtige zonsondergangen, amore amore en andere poeha. Milaan was grijs, de dom wel indrukwekkend, voor de rest een plek zoals er vele zijn. Gelukkig zijn westerlingen een entertainend gezelschap en zullen ‘tapetti mobili’ nooit meer hetzelfde zijn. Bergamo zou, met een fijn zonnetje en een pizzasneetje in de hand, één van de leukste stadjes ooit kunnen zijn – jammerlijk genoeg kreeg ons Belgische vennootschap de hele Middellandse Zee over zich uitgeregend.

Enkele bedenkingen: “aperitivo” is een concept dat dringend in België geïntroduceerd moet worden (€6 voor een cocktail én gratis buffet op de bar!) en “gelati” is een concept dat méér moet geïntroduceerd worden; het is toffer vliegen met EasyJet dan met Ryanair; de luchthaven van Milaan ligt veel te ver van Milaan; de ik-persoon heeft nog nooit zo vaak “wa zeit ‘m?” moeten vragen als dat weekend (het westerlings blijft een moeilijke taal); iemand moet de ontbijtcultuur introduceren in Italië; een Knirps-paraplu beschermt je tegen weer en wind; en fijne buitenlandse reisjes maken de terugkeer naar het thesisirritante België eens zo hard.

Siamo come il sole a mezzogiorno, baby. Voor wie een beetje verlichting/verluchting zoekt in deze stresserende tijden, is dit liedje dé oplossing!