Op stap met Ruth

Geloof het of niet, maar technologie doet mij niet veel. Niet dat ik daarmee bedoel dat ik weken zou kunnen overleven zonder stromend water of elektriciteit (één dag zonder douche is voor mij al genoeg om gillend het huis rond te rennen), maar dat alle nieuwste snufjes en gadgets zo’n beetje aan mij voorbijgaan. Wel kijk ik altijd kwijlend toe als mensen hun Mac tevoorschijn toveren: wat zijn die Apple-laptops toch glanzend en netjes en zo bijzonder voor mensen-die-al-sinds-hun-12de-opgescheept-zitten-met-Windows-dingen, zoals mezelf. Zeker nu ik sinds anderhalf jaar in het bezit ben van een Acer waarop Windows Vista staat, het grootste onding uit de geschiedenis der computers, lijkt me zo. Internet Explorer dat plots besluit om alle pagina’s af te sluiten, of één pagina 500x te openen, of 5 minuten nodig heeft om Windows Media Player op te starten, etc etc, drama’s alom. Ik heb sinds twee jaar een mp3 waaraan ik eerst niet wilde toegeven, aangezien mijn discman het nog prima deed, maar toen al mijn cd’s krassen begonnen te vertonen en dat ding ook wel moeilijk in mijn sjakos paste (’t is een gezeul, niwaar?), heb ik ‘m toch maar op mijn kerstlijstje gezet. Vorige week stond ik in een tv-hifi-video-elektro-multimedia-Vandenborre-uheeftgoedgekozen en ontdekte ik dat mp3s er tegenwoordig ook alweer helemaal anders uitzien dan het prehistorische ding in mijn sjakos.

Maar vooral in de gsm-wereld ben ik echt niet meer mee. Sinds 2002 loop ik rond met een Nokia 3310. Als die Nokia 3310 ooit kapot gaat, zal ik – na zeven jaren trouwe vriendschap – bittere tranen huilen. Want een Nokia 3310, beste mensen, kan bellen en smsen. Echt waar. Niks meer, niks minder. Moet een gsm iets anders doen dan dat? Er is geen fancy kleurenscherm dat eerst moet geactiveerd worden, neen, mijn Nokia 3310 toont altijd trouw het uur zonder dat er eerst op 5 toetsen gedrukt moet worden. Je kan er geen foto’s van walgelijke kwaliteit mee maken. Hij moet geen uren nadenken om bij de inbox te komen (zoals de één-jaar-oude gsm van mijn moeder, ha!). Er kunnen maar liefst 15 smsjes op, waardoor de mooiste smsjes altijd meteen binnen klikbereik zijn en de andere rommel meteen de deur uitgesmeten wordt. Maar het allerbeste, mensen, is dat zo’n Nokia 3310 de sterkste gsm der gsms is. Al zeven jaar lang staat hij mij bij, in weer en wind, en nog vertoont hij geen krasje, geen vertwijfeling, niks. Een prestatie wanneer je de gsm bent van zo’n kluns als mezelf. Wekelijks bonkt hij wel eens tegen de grond (waarvoor sorry, lieve Nokia 3310, maar ach, ik doe het werkelijk niet expres). Trouwe dienst, zijn geld meer dan waard. Dat is kwaliteit, beste mensen.

Mijn Nokia 3310 is dan ook mijn pronkstuk. Een antiquiteit, als het ware. Als mensen hem aanschouwen, grijpen ze hem vast en gillen dat ze ook zo’n oude Nokia willen die nooit kapot gaat. Waardoor het ego van mijn teerbeminde Nokia 3310 vast wel een beetje gestreeld wordt. Hij is een toonbeeld van sterkte en dapperheid. Mijn pre-wegwerpcultuur-gsm’etje, klaar voor de volgende zeven jaren!