Ingedeeld onder: ergernis, idiootheid | Tags: muggen, muggenbeetjemeisje, stiekem ben ik echt wel een dierenvriend
Dit is mijn allergrootste vijand van het moment én de oorzaak waarom ik met een hoofd rondloop dat jeukt van hier tot in Tokio. Er zijn twee mogelijkheden, namelijk a) de hedendaagse mug heeft zich ontpopt tot een uiterst superieur wezen dat de frisheid die in onze contreien is gearriveerd overleeft (wat NIET goed is), of b) ik ben te lekker om te weerstaan (qua bloedgeur, bedoel ik dan) en die beestjes doen hun best om te overleven om allemaal eens te kunnen proeven. Grrrrr.
Ik dacht dat de heerlijke herfst deze ettertjes al uitgeroeid had, maar in Gent vliegen ze nog vrolijk rond. Vooral in het huisje waar mijn petit copain woont en vooral in zijn kamer. Wat lastig is voor mij, aangezien ik daar soms vertoef. Feit is dat als er twee mensen in de kamer zijn (mijn copain en ikzelf) de mug altijd mij zal lastigvallen met haar vampiristische neigingen. Dan zijn er nogmaals twee mogelijkheden, namelijk a) van jezelf een bultrug laten maken, of b) onder het dekbed kruipen, zweten zweten zweten en hopen dat de nacht snel voorbij is. Woensdag- en donderdagnacht moest ik beide doen, aangezien ik twee keer dacht dat er wel echt geen mug meer zou zijn en twee keer om drie uur ’s nachts besefte dat een mens soms écht twee keer beter moet nadenken. Nu ben ik ook nog eens iemand die niet goed reageert op een muggenbeet. Je kan gestoken worden door een mug en denken: ach wat, dat beetje is over een uur weer weg. Het is bijna 72 uur later en mijn beten zijn nog niet weg. Aangezien de beten zich bevinden over mijn hele gezicht (met name de wang – 2x – het voorhoofd – maar liefst 3x –) en dan ook nog eens de pols, vinger en enkel, is dat een kleine ramp. Wegens jeuk, bulten en vieze vlekkerigheid. Kortom: ik voel mij slecht op esthetische wijze (en als dat nog geen uitdrukking was, dan is het er nu eentje) en dan ben ik zelfs nog niet geveld door de Mexicaanse griep. Ik durf wedden dat ook dààr die muggen iets mee te maken hebben.
Vrijdagochtend zat het onding tegen het plafond, helemaal dik en volgezogen met mijn kostbare bloed. Laten we zeggen dat De Standaard goed van pas is gekomen. De Kleenex achteraf ook. Lekker puh.
