Op stap met Ruth

Nu ik hier toch bezig ben met mijn vreemde schermvoorkeuren uit de doeken te doen: ik ben een Twilight-adept. Niet dat dit wereldnieuws is, ik heb vorig jaar ook al een blogpost gewijd aan het fenomeen. Ik begrijp het best als je de hype niet begrijpt – ik begrijp sommige andere hypes namelijk ook niet. Ik vind het zelf ook een beetje vreemd, want ik hou totaal niet van vampiers en al die horrortoestanden, maar van Twilight hou ik wel. Ik hou ook niet van overdreven romantische toestanden, maar van Twilight hou ik wel. Wat ik by the way uitspreek als Twilligt, op z’n Nederlands, en dus niet op z’n Engels: Twaaaajlaaaajt. Tot zover deze korte opmerking. Misschien geeft het mijn verhaal wat meer pit.
Ik was de hype trouwens voor, dus ben door niemand gebrainwashd. Twilight heb ik ergens in 2007 al gelezen en ik heb het me toen niet beklaagd. De boeken zouden iets beter geschreven kunnen zijn, dat is een feit. Maar het is ook een feit dat Stephenie Meyer het concept ‘vampier’ en ‘weerwolf’ een heel nieuwe draai heeft gegeven, die ik best wel weet te appreciëren. Vooral de films worden door mezelf geapprecieerd, omdat er daar veel blabla uit het boek wegvalt en alles lekker to the point is. Bij sommige verfilmingen heb ik daar de pest aan, bij Twilight mag het. Door de films wil ik ook investeren in gouden contactlenzen (wat moet die industrie plots heropleven!) hoewel ik het totale engheid zou vinden om in mijn eigen ogen te zitten keuteren.
Maar waar ik het echt van krijg, is dat mensen meteen op de film lopen te kakken, zonder enige kennis van het verhaal, zonder er ook maar iets van af te weten. Ga kijken en oordeel. En als je het dan zwaar sucken vindt, geen probleem. Al dat geleuter in De Zevende Dag (waarom heeft De Zevende Dag het in godsnaam over Twilight? daar gaat hun geloofwaardigheid) over dat de films eigenlijk een pleidooi zijn voor seksuele onthouding, vind ik lichtjes overdreven. Geen haar op mijn hoofd dat er tijdens het lezen aan dacht dat dit over seksuele onthouding ging. Overdreven literatuuranalyses zijn soms echt zwaar overdreven.
Waarom mijn pleidooi? Geen idee. Ik vind het gewoon erg dat er nu een hype is rond ontstaan van “het-is-belachelijk-als-je-naar-Twilight-gaat-kijken”. Ik vind dat de films misschien toch wel wat meer appreciatie moet krijgen van degenen die er niets van begrijpen. Ik ben 23 en ik ben geen wanhopige single die wellustig naar de hoofdacteur zit te staren, hopend op zo’n dramatische alles verscheurende liefde (in het echte leven zijn er al tragedies genoeg, nietwaar?). Als vampier is de heer Pattinson inderdaad very hot (wat ook te danken is aan de contactlensindustrie), in het echt vind ik hem een verwarde haarbal.
Het belangrijkste moet nog gezegd worden. De coherentie in mijn statement is een beetje zoek, ik weet het. Maar het punt is: de vampier Edward is tamelijk perfect en, ja, het moet gezegd worden, geen enkele echte vent kan aan hem tippen. Gun het vrouwelijke ras die twee uur met een perfecte vent. Laat ons genieten van de illusie. We keren daarna wel terug naar jullie. Vampieren bestaan namelijk niet. Duh.

EDIT: Bingo! Ik las net De Morgen van vandaag, 28/11/2009, door, waarin er een heerlijk artikel over Twilight staat dat niet neerbuigend doet en eigenlijk goede verklaringen brengt waarom het zo’n fenomeen is. “In een tijd waar mensen eerder tot actie overgaan tussen de lakens dan een hart-tot-hartgesprek voeren, blijkt ridderlijkheid de heilige graal te zijn in het hoofd van veel vrouwen.” De vrouwelijke journaliste geeft ook af op de mannelijke recensenten, die de film in het belachelijke trekken. Go go go, vrouwen van De Morgen-redactie!