Ingedeeld onder: idiootheid, la vie | Tags: 't Stad is van iedereen, Antwerpen, blabla, de Kempen, druk druk druk, johan hendrik van dale, vakantie in eigen land dat is altijd plezant
Als het doorgaat aan dit tempo, zit ik binnenkort aan deel 5418, maar goed. Kort maar krachtig: morgen verhuis ik naar Antwerpen! Oké oké, niet zo ontzettend officieel want ik blijf nog onder moeders vleugels en in de weekends trek ik dan ook steevast op vakantie naar mijn Kempense geboortestad (die Lakenhalle! de kleine Nete! die oude stadspoorten! schön schön – vakantie in eigen land, dat is altijd plezant), maar van maandag tot vrijdag vertoef ik in mijn nieuwe woonstekkie dat zich nergens anders bevindt dan op de Grote Markt van Antwerpen himself of herself of onzijdigself of welk geslacht die Marktlijkheid ook moge zijn. Nog een discussiepunt is dat ik de eerste week ook nog in de Kempense Hotness blijf omdat het academiejaar nog niet officieel begonnen is en ik hier dus nog de madre en de padre entertain met mezelf, oh geweldige persoonlijkheid die ik toch wel ben. Alle gekheid op ’n stokje (ik hoop trouwens ook dat de enthousiaste lezers van een beetje lichtvoetig sarcasme houden, anders gaat men nog foute dingen over mij denken), ik heb hier ook nog een quasi drukke agenda momenteel. Aanvragen indienen, Facebook onderzoeken, blogs lezen, mijn kast uitmesten, de kamer opruimen, terug met Evi op stap gaan (Start to run – here I go again!), de theaterboekjes uitspitten, naar de infodag van mijn richting gaan (joy joy joy), naar de grotten van Han trekken (qua coolheid is dit toch echt wel onovertrefbaar – de enige attractie in Vlaanderen die 3 sterren krijgt in de Michelingids, howliemowlie!) en af en toe toch ook al wel mijn Antwerpse woonstek wat personaliseren. Het leven van de student met vakantie is duidelijk hard, zeer hard.
PS. Mijn goede vriend Van Dale zegt dat “markt de; v(m) –en” is. Merci, Johan Hendrik, daar zijn we vet mee.
Ingedeeld onder: la vie | Tags: amour, Baywatch, blabla, candlelight dinner parties, dag tripper, ik ben blijkbaar een alcoholieker, lijstje, ray ban wayfarer folding rb 4105, reisje, speelplein is fijn, unief, verjaardag
• Eind juni kwam iedereen plots op de proppen met allerhande etentjes en BBQs en had ik plots terug een sociaal leven!
• Begin juli kwam mijn promotor ook met geweldig nieuws over hoe geweldig elitair de universiteit wel is en hoe geweldig dom ik blijkbaar ben en hoe geweldig mijn vakantie verpest zou zijn!
• Dat geweldige nieuws liet ik niet te hard aan mijn hart komen en we vlogen prompt in de boeken, want dom willen we niet genoemd worden!
• Dat geweldige nieuws zou ook mijn portemonnee niet naar de boem helpen dus werd het vakantiewerk niet afgezegd en knutselde ik vijf dagen lang macramébandjes bij de speelbus en trok ik vijf dagen het bos en de stad in op het speelplein. En warempel, het was dolle pret! (En dat is voor een keertje echt niet sarcastisch bedoeld!) En het verdient goed! (Ook niet sarcastisch!) En ik kroop om 22u30 in mijn bed en stond om 7u op, en vond dat allemaal niet erg! (Oef, daar is het weer – ik dacht al dat ik m’n sarcasme helemaal kwijt was.)
• Wanneer ik dan een vrij weekend had en de petit copain een vrije dag, trok ik naar het verre Veurne aldaar in de buurt gelegen van de Belgische kust en brachten wij onze dagen door met etentjes en kermissen en tripjes naar Gravelines (waar er niks niks niks te zien was) en Bergues (“le coco colo!”)
• Na mijn vakantiewerk verbleef ik ook in Veurne wanneer de petit copain geen vrije dag had, en tokkelde aldaar aan den bureau van mijn liefhebbende jongeheer verder aan het geweldige nieuws van mijn promotor dat mijn vakantie een klein beetje verpest heeft.
• Wanneer ik dan pauzes had, ging ik de liefhebbende copain bezoeken op het strand van Sint-Idesbald, alwaar hij in rode Scapa-outfit en bruin velletje de mens redt van woeste golven en hevige windstoten. Baywatch: het leven zoals het is!
• Daarna was ik ook nog eens jarig, wat nou niet meteen zo’n heuglijke gebeurtenis was omdat mijn promotor met een geweldig nieuwtje mijn vakantie een beetje verpest heeft en ik er op die dag ook aan wilde werken.
• Wel kreeg ik mucho megaveel ohmygoddie wow cadeau’s en krijg ik het vermoeden dat mijn familie en vriendenkring denkt dat ik een alcoholieker ben: een miniflesje witte wijn die er zeer smakelijk uitziet (mm!), een fles porto (mmm!), een fles Mercier Brut Rosé die mijn zus in de Champagnestreek gekocht had (mmmm!) en een fles zoete Pellehaut (mmmmm!). Je hoort mij niet klagen.
• En neen, ik heb geen Ray Ban Wayfarer Folding RB 4105 gevraagd of gehad. De prijs viel namelijk niet mee en mij kennende zou dat ding meteen kapot zijn. Snik! Maar ik heb nog steeds een fijne zonnebril van 15€ van WE, die mij ook beschermd tegen opdringerige UV-stralen en dergelijke. Geen paniek, ik ben beschermd!
• Dan was er ook nog mijn candlelight dinner party (“The Bucket residence, lady of the house speaking!”) voor de vrienden en het jaarlijkse familiefeestje, alwaar de nonkels en tantes zich teut drinken en aangebrande verhalen vertellen. Hohoho!
• Het goede nieuws is dat het geweldige nieuwtje van mijn promotor vandaag is ingediend!
• En tot slot, dat ik over drie dagen voor twee weken naar Bretagne vertrek met de petit copain, om aldaar de campings en gastenkamers vrij te maken met mijn ongeremde Kempense enthousiasme en sneeuwwitte velletje. Woewoewoe!
Als u na dit ongebreidelde en vermoeiende Kempense overenthousiasme nog niet bent afgehaakt, bent u trouwens een dappere bloglezer. Proficiat!
Ingedeeld onder: la vie | Tags: ik hou soms van de mode, kwijl, ray ban wayfarer folding rb 4105, verjaardag, zonnebril
Normaal gezien hou ik niet zo van het idee dat “wat de celebs dragen, moet iedereen dragen”, omdat ze vaak nogal slaafs de mode volgen (saai) en ik meestal niet zo dol ben op wat de mode ons dicteert. Het fenomeen ‘legging onder een rokje/jurkje’ heeft elke verkoopster me proberen aan te smeren, maar ik ben er nooit voor gezwicht. Skinny jeans? Aangezien ik ‘n hekel heb aan jeans (en broeken in ‘t algemeen eigenlijk), is dat zelfs nooit een optie geweest. Maar ik moet wel eerlijk bekennen dat ik fan ben van de gladiatorsandaaltjes die nu alle etalages en modeboekjes sieren – hoewel die dingen me waarschijnlijk absoluuuuut niet staan – en waar ik echt van begin te kwijlen, is de Ray Ban Wayfarer Folding RB 4105 (als we echt gedetailleerd willen doen).
Wat is dat ding moooooooooooi. Elke keer als ik een celeb signaleer in de Glam*it met zo’n ding op z’n snoet, wil ik het prompt van de pagina rukken en op mijn eigen hoofd drukken (dat rijmt). Het mooie is dat ook mannen met deze Ray Ban Wayfarer staan (zoals bepaalde vampiers kunnen getuigen) en dat zo’n ding tijdloos is. Plezier voor iedereen, altijd! Njam njam. Ik heb geen idee van de prijs, maar als die een beetje meevalt én als ik met zo’n Ray Ban Wayfarer Folding RB 4105 sta (wat ook waarschijnlijk weer absoluuuut het geval niet zal zijn), dan durf ik, jawel jawel, dat ding een plaatsje geven bovenaan mijn verjaardagslijstje. Mmmm.
Ingedeeld onder: culturele toestanden, la vie | Tags: animatie, familie, neefje, youtube
Vanavond ging ik op YouTube (bron van animatie, inspiratie en vooral anti-verveling!) nog eens op zoek naar de filmpjes die mijn neef Maarten moet maken voor zijn studie Animatie aan het RITS. Hij specialiseert zich in de stop motion-techniek. In zijn eerste jaar maakte hij, samen met 3 andere jongens, dit geweldige filmpje, Eduard:
Ook deze is heerlijk, het Agadoo-tekenfilmpje. Nu is hij aan ‘t werken aan zijn afstudeerfilmpje, wat betekent dat ik daar weer lekker naar uit kan kijken (gnaha), en hier ook ‘n beetje kan trots zitten wezen op mijn getalenteerde familieleden (meer gnahaaa)!
• Er staat een thesis op het programma die zo’n 25 000 woorden lang moet zijn en op 25 mei moet binnen zijn. Momenteel zit ik aan 18 395 woorden en heb ik dus nog 9 dagen om minimum 6605 woorden bij elkaar te tokkelen. Nu ik dat zo uitreken is dat heel wat minder dan ik dacht, dus bij deze doen we een kleine vreugdesprong. Obladee, obladaa!
• Na 25 mei heb ik nog welgeteld 7 dagen om mijn stageverslag bij elkaar te typen, dat zo’n 5000 woorden lang moet zijn. Aangezien de officiële datum 1 juni is, en dat Pinksteren is, neem ik automatisch aan (wat misschien niet zo slim is) dat de deadline verschoven is naar 2 juni, wat mij weer 24 uren extra geeft om dat ding in elkaar geflanst te krijgen. Oi.
• Ondertussen probeer ik tussen de tokkelbuien door nog wat meer te tokkelen aan mijn kennismakingsformulier voor de Master Cultuurmanagement. Dat houdt in dat ik al mijn diploma’s bij elkaar heb moeten sprokkelen om te weten te komen wat voor soort onderscheiding ik behaald heb, nu zit na te denken over mijn persoonlijke interesses (West-Vlamingen, ik bedoel, theater, theater, theater, en oh ja, de Franse cinema, hoewel ik denk dat mijn adoratie voor mijnheer G. Canet hen niet meteen zal interesseren) terwijl ik ook nog eens een creatief essay probeer te schrijven waarin ik mijn goede en zwakke kanten belicht, mijn motivatie voor de opleiding, mijn professionele toekomstplannen (werk proberen te vinden? wat anders?) en eventuele “andere nuttige informatie” (ik ben 1m73 groot, heb 6 katten en een half en droeg van mijn 12de tot mijn 14de blokjes? ). Gniiiii.
• En ik hoop dat ik niet te laat ben met dat formulier, want “in mei gaan ze iedereen contacteren voor een eerste gesprek”. Fubar?
• Alsof dat nog niet genoeg is, moet ik ook nog de tijd vinden om mij kandidaat te stellen voor de summerschool van Het Theaterfestival, want ik wil één van de 10 uitverkorenen worden die mag meedoen met de workshop dramaturgie. Deadline: 31 mei. Ungh.
• En hoewel ik heel de tijd achter mijn computer zit (Windows Vista est le cac), zou ik eigenlijk de straten van Gent moeten zitten doorcrossen op zoek naar een degelijk en sociaal kot, waar ik volgend jaar de time of my life zal hebben op sociale kotfeestjes met allemaal nieuwe sociale kotvrienden die sociaal doen in de sociale keuken. Valt het op dat ik dit jaar op een ronduit asociaal kot zat? Pfffft.
• Man, ik bedenk ook net dat ik ook nog mijn ticket voor de Gladiolen moet kopen, is serieus moet beginnen nadenken over mijn reis van dit jaar, mails moet sturen naar 1000 mensen die ik al een hele poos niet meer gezien heb, mijn kamer echt eens zou moeten uitmesten en mij eigenlijk ook zou moet haasten omdat ik over een halfuur in de stamkroeg verwacht wordt voor een date met de vrouwelijke vriendjes… Ai ai ai ai ai!
Ingedeeld onder: dag trippers, la vie | Tags: amour, bonheur, foto's, muziek, reisje, youtube
Wij kwamen, wij zagen en wij keerden met pijn in het hart terug. Om zo, heel kort, onze trip van vorig weekend naar PaviaMilaanBergamo te omschrijven.
Reden van vertrek? West-Vlaamse deernes op farmacologische stages in Italië. De ik-persoon die een beetje Italiaans kan dankzij een ver en duister verleden en tripjes met reden altijd nog beter vind dan tripjes zonder. Petit copain die een zeurend lief aan zich had bengelen. Zeuren helpt. De gevolgen zijn geschiedenis.
Personages? De ik-persoon (°Kempen, vrouwelijk), de petit copain (°West-Vlaanderen, mannelijk), heerschap 1 die we even Engelse prins zullen dopen (°West-Vlaanderen, mannelijk), heerschap 2 die we even Gugliemo zullen noemen (°West-Vlaanderen, mannelijk) én, wanneer in zuiderse oorden gearriveerd, een hyperactieve blondine met een neusje voor medicijnen (°West-Vlaanderen, vrouwelijk). Dat het noorden ondervertegenwoordigd was, zal al wel duidelijk zijn?
Enfin, hoewel het tripje begon in mineur (de ik-persoon die er om zes uur ’s ochtends al meteen in slaagde om zichzelf buiten te sluiten terwijl de koffer nog in de gang stond – gelukkig had de ik-persoon haar fiets bij zich en is zij aan een nooit eerder gezien tempo richting Maison petit copain gespurt en is de petit copain aan een nooit eerder gezien tempo dan met reservesleutel naar kot van ik-persoon gereden om zo toch nog op tijd de trein te halen, terwijl zij ‘sorry sorry sorry’ over het perron scandeerde, wetende dat de kleinkinderen er later weeral een mooi verhaal bij zullen hebben om over te sakkeren), was de rest dan, euh, majeur.
Pavia was klein, maar mooi, gezellig, Italiaansig, met gelati, prachtige zonsondergangen, amore amore en andere poeha. Milaan was grijs, de dom wel indrukwekkend, voor de rest een plek zoals er vele zijn. Gelukkig zijn westerlingen een entertainend gezelschap en zullen ‘tapetti mobili’ nooit meer hetzelfde zijn. Bergamo zou, met een fijn zonnetje en een pizzasneetje in de hand, één van de leukste stadjes ooit kunnen zijn – jammerlijk genoeg kreeg ons Belgische vennootschap de hele Middellandse Zee over zich uitgeregend.
Enkele bedenkingen: “aperitivo” is een concept dat dringend in België geïntroduceerd moet worden (€6 voor een cocktail én gratis buffet op de bar!) en “gelati” is een concept dat méér moet geïntroduceerd worden; het is toffer vliegen met EasyJet dan met Ryanair; de luchthaven van Milaan ligt veel te ver van Milaan; de ik-persoon heeft nog nooit zo vaak “wa zeit ‘m?” moeten vragen als dat weekend (het westerlings blijft een moeilijke taal); iemand moet de ontbijtcultuur introduceren in Italië; een Knirps-paraplu beschermt je tegen weer en wind; en fijne buitenlandse reisjes maken de terugkeer naar het thesisirritante België eens zo hard.
Siamo come il sole a mezzogiorno, baby. Voor wie een beetje verlichting/verluchting zoekt in deze stresserende tijden, is dit liedje dé oplossing!
De Belgische treinen. Oh, hoeveel klachtbrieven ik al niet heb willen neertokkelen en versturen. Ik ben namelijk geen officiële pendelaar. Twee maal per week neem ik de trein, dat al zo’n vijf jaar lang. Soms ga ik een beetje verder, richting Westhoek, soms trek ik naar de hoofdstad, meestal is het richting Antwerpen, sinds kort ook richting Gent. Heel ruw geschat neem ik dus zo’n 60 keer per jaar de trein. Officiële pendelaars zo’n, wat, 400 keer? Of tel ik helemaal fout? Maar dat is niet het punt. Het punt is dat ik op de trein zowat alles al heb meegemaakt wat een mens kan meemaken op de trein. Treinen zonder airco, treinen zonder verwarming, treinen met vertraging, treinen die te snel zijn (haha, nee, grapje, nog nooit meegemaakt, stel je voor), de conducteursschool die passeert in mijn wagon (vijf leerling-conducteurs die je aanstaren en niet weten wat ze met je Go Pass moeten doen), treinen die gewoon plots afgeschaft worden, treinen zonder verlichting, treinen met kapotte wc’s, treinen met gesloten deuren die weigeren te vertrekken zodat het volk in oproer komt en men zichzelf bevrijdt met de noodhendel (al die verhalen die ik al aan mijn kleinkinderen kan vertellen!), treinen die naar Gent rijden hoewel daar wel net een bom uit WOII gevonden is (de conducteur wist van niks, ik wist alles – jazeker, de kleinkinderen zullen echt euforisch worden wanneer moemoe later nostalgisch wordt), treinen met drie wagons (waarvan één 1ste klasse) die richting Blankenberge rijden op de warmste dag van het jaar (dat is echt gewoon vragen om problemen) en waarschijnlijk nog duizend andere verhalen die ik vergeten ben. En vorige vrijdag had ik de eer om van 20u05 tot 23u45 onderweg te zijn van Gent naar Herentals. Een mens is sneller in Parijs! Reden was een electriciteitspanne tussen Lokeren en St Niklaas. En dat, beste mensen, kan ik allemaal nog begrijpen (dingen kunnen nu eenmaal kapot gaan), maar die o zo verschrikkelijk gebrekkige communicatie altijd, dat is de druppel die de treinemmer doet overlopen. Jandoriepotverdekkesakkerdesakkdernondeju!
